Burning
Tesnota
First Man
Transit (Christian Petzold over)
Living the Light — Robby Müller (Claire Pijman over)
Martin Koolhoven (foto André Bakker) Filmnieuws

Shoot-out
Het is nu of nooit, zegt Martin Koolhoven over het plan om een western, die ugly gaat heten, te maken. "Als het nu met het succes van oorlogswinter niet lukt, lukt het nooit." Het maken van een western staat al lang op Koolhovens verlanglijstje, want de liefhebber van genrefilms vindt de western "het mooiste genre dat er is". Wat er zo geweldig is aan westerns? "Tja, hoe leg je je verliefdheid op een meisje uit? Ik vind het een iconisch genre. Westerns zijn Griekse tragedies." Koolhovens western wordt een coproductie van het Nederlandse Isabella Films van Els van de Vorst, die de hoofdproducent was van oorlogswinter, en de Engelse producent Mike Downey. Het scenario schrijft Koolhoven samen met de Amerikaanse scenarist Robert Fusco. "Het verhaal speelt zich af in negentiende-eeuws Oklahoma, Texas en Mexico." Koolhoven hoopt volgend voorjaar in Zuid-Spanje te draaien, maar dan moet wel het budget van ongeveer 4,5 miljoen euro rond zijn. "Weet je dat ben hur ook in Spanje is gedraaid?"


Polderhorror
Waarom zou er in Nederland geen horrortraditie kunnen groeien? Jan Doense, ex-directeur van het Amsterdam Fantastic Film Festival, heeft een nieuwe missie. Samen met Herman Slagter heeft hij het productiehuis House of Netherhorror opgericht. Ze willen niet af en toe een filmpje produceren, maar met vaste regelmaat, zodat er continuïteit ontstaat. Doense zal flink wat deuren moeten intrappen, want over het horrorgenre bestaan veel vooroordelen. Het Nederlandse horrorgolfje van drie jaar geleden (onder meer doodeind en sl8n8) deed het imago van de polderhorror ook geen goed, want de films flopten genadeloos. Doense is als altijd optimistisch. "Ik zie niet in waarom het in Nederland niet zou kunnen. Je moet verder kijken dan de bioscoop, want de meeste horror verschijnt direct op dvd." Voorlopig staan er vier projecten op de rol: bijlmer voodoo (Barend de Voogd), groene tanden (Chris W. Mitchell), nieuw bloed (Edwin Visser, Frank van Geloven) en kinderen van het veen (Richard Raaphorst). Doense: "Het worden lowbudget films, want horror is een genre dat niet van grote budgetten afhangt. Bovendien ben je met een laag budget sneller uit de kosten. We gaan hard aan het werk."

sl8n8



Het graf in prijzen
Heeft het Vaticaan een nieuw publiciteitsopperhoofd? Als dat zo is, is hij slimmer dan de pr-man die drie jaar geleden tijdens the da vinci code het pausbeleid uitdroeg. Het Vaticaan trapte toen blind in de val die de makers van de verfilming van Dan Browns bestseller hadden opgezet. Door zich hevig op te winden over alle historische onzin in de film zorgde het Vaticaan voor gratis reclame. De commotie wekte de indruk dat the da vinci code geen onbenullige thriller was, maar een serieuze film over serieuze kwesties. Het Vaticaan heeft zijn lesje geleerd en liet, om in de katholieke terminologie te blijven, de beker bij angels & demons stilletjes aan zich voorbij gaan. Regisseur Ron Howard probeerde voor de première in interviews het vuurtje aan te steken ("Het Vaticaan zal geïrriteerd zijn"), maar het hout wilde niet branden. Integendeel: het Vaticaan prees angels & demons het graf in door de film te omschrijven als "onschuldig amusement en geen gevaar voor de kerk". De makers moeten het doen met de kritiek van de 102-jarige Italiaanse bisschop Antonio Rosario Mennonnoa, tot wie de nieuwe strategie van het Vaticaan niet meer doordrong. Hij dacht dat hij dezelfde riedel moest afsteken als bij the da vinci code en noemde de film "denigrerend, ontluisterend en beledigend" voor de kerk. Ja, die kritiek hakt erin.

angels & demons



Crisis? Welke crisis?
Het bioscoopbezoek in de 27 landen van de Europese Unie steeg vorig jaar een half procent naar 924 miljoen bezoekers. De filmproductie steeg met 122 films naar een record van 1145 films. Daarvan zijn 878 speelfilms en 267 lange documentaires. Het bezoek aan Europese films in de Europese Unie stabiliseerde. Europese films hadden een marktaandeel van 28,4 procent. Europeanen zien het liefst Amerikaanse films, gevolgd door films uit eigen land en als derde films uit andere Europese landen. Dat de Fransen het het best doen in Europa zal niemand verbazen. Van iedere honderd verkochte bioscoopkaartjes in Europa betroffen twaalf een Franse film (marktaandeel 12,6 procent). Op grote afstand volgden Italië (3,6 procent), Duitsland (3,5 procent) en Groot-Brittannië (2,2 procent). De succesvolste Europese films waren de Abba-film mamma mia! en het Bond-vehikel quantum of solace.


Help, weer een festival
Er is aan veel tekort in Nederland, maar niet aan filmfestivalletjes. Sommige festivalletjes richten zich op landen (onder meer Mexico, Brazilië en Israël), andere op hele continenten (Zuid-Amerika), weer andere op groepen (Arabisch, Joods) en nog weer andere op thema's (gay, transgender). We zijn er vast nog een aantal vergeten, maar wie wil kan iedere week wel ergens een festivalletje bezoeken. Is de wildgroei van de laatste tien jaar erg? Niet voor filmliefhebbers want hoe meer keuze hoe beter. De festivalletjes zelf hebben er wel last van want zij willen allemaal graag subsidie hebben uit de Filmfondspot voor incidentele filmfestivals, filmmanifestaties en investeringen in filmtheaters. Met zoveel gegadigden is de jaarlijkse 320 duizend euro snel op. Het laatste Latin American Film Festival (LAFF) in Utrecht besteedde een discussiemiddag aan de festivaloverdaad. Wat het opleverde? Zakelijk leider van het LAFF Eva Laurillard spreekt van een 'oriënterende bijeenkomst', waarin geen harde noten werden gekraakt. "Wie ben ik om te bepalen dat er festivals weg moeten?" Dat is aardig, maar het neemt het probleem niet weg dat er te veel festivals zijn voor de beschikbare subsidie. "Dat is waar, maar wat mij opviel was het enorme enthousiasme bij de mensen achter de festivalletjes. We zoeken de oplossing voorlopig in betere samenwerking en communicatie. Ook proberen we meer sponsorgeld binnen te halen."


Thuiskijken Almere
Almere zit zonder filmhuis na de sluiting van filmtheater Cinescope. Het is de treurige apotheose van een vijf jaar durende martelgang. In 2004 verhuisde het filmtheater met een subsidie van 750 duizend euro van Almere Haven naar een prachtig gebouw in Almere Stad. In het bedrijfsplan stond dat de veel grotere exploitatiekosten beheersbaar waren als het filmtheater jaarlijks 60 duizend bezoekers zou trekken. Het cijfer was een veel te optimistische schatting, want het aantal bezoekers bleef steken op 10 duizend per jaar. De gemeente sprong een aantal keren financieel bij, maar begin mei werd de projector alsnog stilgezet. In een persbericht is de in januari aangetreden nieuwe bestuursvoorzitter Thijs Osterop duidelijk over de reden: "De bezoekersaantallen leveren onvoldoende inkomsten om de huidige huisvesting te rechtvaardigen." Peter Aggenbach, ondernemer en kritische volger van de politiek in Almere, spreekt van een grof schandaal. Volgens hem was de verhuizing een megalomaan plan, dat vanaf het begin ten dode was opgeschreven. "Het betreft een van meest onbegrijpelijke en ondoorzichtige handelingen van het Almeerse old boys network van de laatste zes jaar. Een gedegen extern onderzoek zou hier boekdelen spreken." Het bestuur was onbereikbaar voor commentaar en in Cinescope wordt de telefoon niet meer opgenomen.


Pleister
Het Filmfestival Rotterdam kondigde een paar maanden geleden aan dat de Tiger Award-winnaars dit jaar niet op tournee gaan door de filmtheaters in het land. Het festival heeft er geen geld voor, want het moet bezuinigen. Hoe dat te rijmen valt met de elfkoppige afvaardiging van het festival op het filmfestival in Cannes, is een van de raadsels in de filmwereld. Groepskorting op het duurste filmfestival in de wereld? Terug naar de Tiger-winnaars die niet meer te zien zijn in de filmtheaters. Als pleister op de wonde brengt het filmfestival meer films op dvd uit. Het betreft niet alleen Tiger Award-winnaars, maar ook met steun van het Hubert Bals Fonds gemaakte films. De eerste twee titels zijn inmiddels uitgebracht: la antena (Esteban Sapir, Argentinië), een originele combinatie van live-action en animatie, over een Berlusconi-achtige mediaschurk, en i am from titov veles (Teona Mitevska, Macedonië), over drie ongelukkige, met het leven worstelende, samenwonende zussen. De komende maanden worden uitgebracht: los herederos (Eugenio Polgovsky, Mexico), river people (He Jianjun, China), deserto feliz (Paulo Caldas, Brazilië) en pure coolness (Ernest Abdijaparov, Kirgizië).

river people



Prijzenslag
Upload cinema blijkt een schot in de roos. U weet niet wat het is? Upload Cinema is het door de Filmkrant ondersteunde maandelijkse filmprogramma in de Amsterdamse Uitkijk en het Rotterdamse Cinerama dat van het internet geplukte filmpjes op groot doek vertoont (zie de rubriek Filmfocus). Geen willekeurige verzameling internetshorts, maar een thematische selectie. Het initiatief, dat de individuele internetervaring verandert in een collectieve bioscoopervaring, is een dubbel succes: de voorstellingen trekken volle zalen (lidmaatschap vereist, zie uploadcinema.nl) en het initiatief wordt geprezen door de internet- en bioscoopbranche. Dat laatste uit zich in prijzen. Na de Spin Award, ADCN Lamp en een eervolle vermelding bij de Webby Award won Upload Cinema de Esprix, de jaarlijkse vakprijs 'voor intelligente, activerende campagnes die op een inventieve manier contact weten te maken met de doelgroep.' Het juryrapport spreekt van een 'innovatieve campagne binnen de bioscoopbranche' en 'een voorbeeldcase qua inventiviteit voor het vak'. Dat u het weet.


Einde filmloze tijdperk
Goed nieuws uit Veenendaal. De ruim zestigduizend inwoners hoeven om een film te zien niet meer naar Ede of Wageningen, maar kunnen weer in eigen stad naar de film. Vorig jaar mei gaf de eigenaar van de lokale bioscoop er de brui aan, waardoor ook het filmhuis zonder gebouw zat, want dat maakte gebruik van het pand. Een jaar later is er toch weer een ondernemer gevonden die brood ziet in bioscoopexploitatie, zodat in het pand onder de naam Hofplein Bioscoop weer films zijn te zien. Ook filmhuis Veenendaal keert terug in het drie zalen tellende gebouw. Onder de naam One 2 See vertoont het iedere dinsdagavond een film. Als er genoeg belangstelling is, worden de voorstellingen uitgebreid naar meer dagen. Jacco van de Weerd van One 2 See is blij dat het filmloze tijdperk ten einde is. "Ede en Wageningen liggen op ongeveer tien kilometer afstand van Veenendaal. Dat was een behoorlijke barrière." Op 2 juni gaat de projector van start met slumdog millionaire. Een week later staat the reader op het programma.


Obelisk of piramide
De Nederlandse filmwereld bewees vorig jaar zomer weer eens dat ze een kruiwagen vol kikkers is. De lobbyclub Federatie Filmbelangen, waarin een tiental beroepsverenigingen samenwerkten voor het collectieve belang, viel uit elkaar. Geld was de oorzaak. Iedere vereniging betaalde een bedrag per lid, maar dat vonden het Dutch Directors Guild en het Netwerk Scenarioschrijvers niet fijn. Omdat zij veel leden hebben, betaalden zij meer dan kleine verenigingen. Gevolg: conflict, patstelling, opstappen. Enfin, u heeft een indruk van het niveau waarop de Nederlandse filmwereld haar belangen behartigt. De volgende stap was polderen. Aan interim-voorzitter Jules van Steenhoven, in het dagelijks leven cameraman, de taak om de partijen weer rond de tafel te krijgen. De man moet bovenmenselijke diplomatieke gaven hebben, want een jaar later maakt de Federatie Filmbelangen een herstart. Hij is blij met het succes, want zonder collectieve belangenbehartiging overleeft geen bedrijfstak. "Als de filmwereld zich als een ruzienest gedraagt, wordt ze nooit serieus genomen in Hilversum en Den Haag." Hoe het hem gelukt is om de kikkers weer in de kruiwagen te krijgen? "Verenigingen betalen nu allemaal dezelfde contributie. Ook is de relatie tussen de verenigingen en het bestuur veranderd. Het bestuur staat op grotere afstand en legt één keer per jaar verantwoording af." Hoe Van Steenhoven terugkijkt op de soap? "Het was geen soap, maar we hebben chronisch last van een instabiele industrie. De Nederlandse filmwereld is een obelisk, maar moet een piramide worden." Een wat? Archeoloog Van Steenhoven legt het uit. "Een piramide heeft een brede basis, maar een obelisk is een dunne spriet. Een piramide kun je beklimmen en een obelisk niet."




Weer raak
Weer een heilig huisje omver gekegeld. De wijsheid dat alleen makkelijk verteerbare films veel kijkers trekken op de televisie, ging aan diggelen bij de Telefilm de punt.
Het door Hanro Smitsman geregisseerde sociaal politieke drama over de Molukse treinkaping bij De Punt in 1977 trok ruim 800 duizend kijkers en was daarbij de best bekeken Telefilm sinds de start van de Telefilms tien jaar geleden. Het is de tweede opmerkelijke Telefilm van Smitsman, die drie jaar geleden met zijn korte film raak de Gouden Beer won op het filmfestival in Berlijn. De Telefilm skin, over een Joodse jongen die zich aansluit bij een groepje skinheads, leverde de debuterende hoofdrolspeler Robert de Hoog vorig jaar het Gouden Kalf voor beste acteur op. Wanneer mag Smitsman een grote bioscoopfilm maken?


Experiment
Als slumdog millionaire geen film was, zou je denken dat het een uit de hand gelopen sociaal experiment van een ontspoorde sociale wetenschapper is: gooi wat geld in een groep arme mensen in een krottenwijk in Mumbai en kijk wat er gebeurt. De perikelen in de families van de in film acterende kinderen en in hun omgeving doen denken aan een soap. Wel een treurige soap. Het begon met de beschuldiging aan de filmmakers dat zij de acterende kinderen met een fooi hadden afgescheept, gevolgd door de verdenking van de gescheiden vader van een van de acteurtjes dat hij zijn kind in het buitenland voor geld ter adoptie aanbood. Het laatste nieuws is dat de gezinnen van twee kindacteurs verjaagd zijn uit hun krotwoningen, die plaats moeten maken voor de aanleg van een voetgangerstunnel. Het zou allemaal geen aandacht hebben gekregen als slumdog millionaire niet acht Oscars had gewonnen en tot nu toe 240 miljoen euro had opgebracht. Is in het licht van dit succes een jaarlijkse bijschrijving van 2000 euro op de spaarrekening van ieder kindacteurtje tot hun achttiende plus een jaarlijkse bijdrage van 1200 euro voor zijn familie een fatsoenlijke beloning? Een Hollywoodster op promotietournee kan er net zijn minibarrekening mee betalen, maar in de krottenwijken van Mumbai is het een fabelachtig bedrag. Dus redelijk? Ingewikkelde kwestie. Een beetje sociale wetenschapper schrijft nu het boek The social effects of slumdog millionaire.


top
Artikelen
Cannes Sterke editie Cannes 2009 daalt af in de hel
Filmslot I Waar zijn de filmbladen?
Filmslot II: Complex Hollywood We willen opgelicht worden
Typex

Interviews
Agnès Varda Vissen naar herinneringen
André Téchiné over LA FILLE DU RER "Woorden zijn even krachtig als vuistslagen"
Fien Troch over UNSPOKEN Het grote gemis
Ivo van Hove over Antonioni project "Hoe actueel kun je zijn?"
Lisandro Alonso over LIVERPOOL Wreed landschap
Werner Herzog over ENCOUNTERS AT THE END OF THE WORLD "Avontuur is een belachelijk circus"
Yôjirô Takita over DEPARTURES Kleffe handen aan de kist
Take 5: Kort in Cannes

Rubrieken
Boeken Draaikolk
Filmweb
Filmfocus
Filmkort
Mening
Filmnieuws
Filmthuis
Filmpers
Filmsterren
Webfilm
World Wide Angle (NL)


Recensies
BEAUTIFUL BITCH Overleven in Düsseldorf
COUNTERPARTS (GEGENÜBER) En dan vallen er klappen
DEPARTURES Typische Oscarfilm
DISGRACE Moreel drijfzand
ENCOUNTERS AT THE END OF THE WORLD Van de kaart gesprongen
LA FILLE DU RER Angst als virus
LIVERPOOL Bodemloze wodkafles
LES PLAGES D'AGNÈS Vrolijk achteruit lopen
SNOW Dood en de pruimen
TERMINATOR SALVATION Don't be back!
UNSPOKEN Verdoofd door de supermarkt
LA VENTANA Nog één keer in de buitenlucht