Western
Ubiquity
More Human Than Human
The Third Murder
Holland Festival: The Artist & the Pervert / Hyena
Lisandro Alonso Lisandro Alonso over LIVERPOOL

Wreed landschap

Met la libertad en los muertos veroverde Lisandro Alonso een plek in de voorhoede van de internationale arthouse cinema. Met liverpool vervolmaakt hij zijn trilogie. 'Ik wil mijn ogen en oren leeg maken om weer nieuwe dingen te kunnen zien.'

Lisandro Alonso's films zijn 'rigoureuze studies van personages op de grenzen van de menselijke beschaving' volgens de een, en 'afschrikwekkend minimalistisch, slakkengang spul' volgens de ander. De Argentijn bevolkt zijn films met levende maar wrede landschappen en personages die, zoals hij zelf zegt, vluchtelingen zijn van het systeem. Verscholen landschappen zijn het, waar eigen wetten heersen en waar de mens zich onvoorwaardelijk naar heeft te gedragen wil hij overleven.

Wat fascineert u in de harde realiteit van deze landschappen en de levens van uw hoofdpersonen? Weet ik niet. Echt niet. Misschien omdat mijn ouders van een boerderij komen en ik eraan gewend ben om zo afgelegen te leven. Ik vind de mensen er normaal. Puur. Als ik iets van het leven wil begrijpen, is het makkelijker om dat te laten zien via mensen die niet alles verstoppen achter maniertjes en geouwehoer.

Uw films hebben met hun lang aangehouden shots en vrijwel afwezige dialogen een behoorlijk radicale vorm. Hoe ontstaan zulke verhalen? Op een ongewone manier. Soms zie ik een locatie in een tijdschrift of op televisie die me aanspreekt. Dan pak ik mijn rugzak en slaapzak en ga daarheen. Zelf leef ik in Buenos Aires maar ik hou er niet van om in de stad te filmen. Ik wil naar buiten. Voor liverpool zag ik in een tijdschrift van Benetton een foto van mensen in een dorpje op Vuurland in het zuiden van Argentinië. Mooie mensen, en er was een opvallend licht in de afbeeldingen. Licht en kleur zijn belangrijk in mijn films. Soms overheerst het wit, soms overheerst het groen, allemaal afhankelijk van het landschap waar ik film. Ik reisde drieëneenhalve dag om er te komen. Het zijn vaak moeilijke plaatsen om te leven en op te groeien. Wrede plaatsen want mensen hebben er weinig keuzes. Dan leef ik daar een week of twee, drie om beelden van de omgeving te verzamelen. Met die beelden kom ik tot een verhaal.

Als u zo van een eenvoudig leven houdt, waarom filmt u dan nog? Waarom gaat u niet op die plaatsen wonen? Goeie vraag. Ik weet het niet. Ik ben nog jong. Misschien morgen. Nee, serieus. Ik denk dat ik na deze film drie of vier jaar iets anders ga doen. Ik deed vier films in zeven jaar. Het waren kleine films maar ze kostten mij veel moeite. Ik werd meer producent dan filmmaker. Dat was niet de bedoeling. Ik klaag niet maar ik wil mijn ogen en oren leeg maken om weer nieuwe dingen te kunnen zien en horen.

Bent u ook niet gewoon klaar met dit soort verhalen? Dat ook ja. Mijn belangrijkste vragen heb ik voor mezelf met deze films beantwoord. Ik heb nieuwe vragen nodig. Dat betekent niet dat ik een film met Jack Nicholson wil maken. Je begrijpt wel wat ik zeg. Ik wil experimenteren. Iets anders proberen. Andere plots, andere personages. Maar ik kan geen film maken zoals Tarantino of Spielberg: dat is niet mijn vak, dat is niet mijn sensitiviteit.

Wat is uw sensitiviteit wel? Misschien mensen proberen te ontdekken waar ik nieuwsgierig naar ben. Mensen die niet allerlei materiële goederen nodig hebben. Mensen die ver weg van het systeem leven. Als vluchtelingen. En ik heb nog steeds de behoefte om alleen met mensen te werken waar ik twee maanden van mijn leven mee wil delen. Niet zomaar met acteurs. Dat is mijn excuus om films te maken: om nieuwe mensen te ontdekken. Als ik geen films zou maken, kan ik moeilijk naar een dorp gaan en tegen de mensen zeggen dat ik twee maanden met ze kom leven. En met 'die mensen' bedoel ik niet dat het aapjes zijn. Nee, we delen het leven dan. We delen iets echts, iets serieus.

'Die mensen' zien dat ook zo? De eerste dagen kijken ze naar ons. Tasten ze ons af of we grappen over hen maken. Maar na een tijdje zien ze dat we precies zoals hen zijn. De hoofdpersoon van los muertos leefde dus echt op die plek in de film. Zes van zijn vierentwintig kinderen woonden bij hem. In een huis gemaakt van modder. Drinkend uit de rivier. Nadat hij ons een week bestudeerd had, deelden we alles: de wijn, het eten. We sliepen op de vloer. We dronken ook het water uit de rivier. En natuurlijk betaalde ik hem. [Lacht] Dat was de belangrijkste reden dat hij meedeed. Logisch. Hij kreeg geld, hij hoefde even niet meer te vissen. En wij pasten op hem. Want je moet op je acteurs passen. Voor zolang de film duurt. Daarna kun je ze neerschieten. [Lacht] En het enige dat ik hem zei was: zodra je ja hebt gezegd, kun je niet meer terug. Want ik zal je tot het einde van de wereld achterna komen.

In liverpool laat u ergens de hoofdpersoon los. Die vertrekt en u blijft achter met de camera. Was dat een experiment? Ja. Ik wilde me richten op de vrouwelijke personages. Want al mijn andere films vertellen altijd vanuit het mannelijk oogpunt. Niet eens een stel. Altijd mannen, alleen, geïsoleerd. Misschien is het personage in mijn volgende film een vrouw. Maar ja, dat is moeilijker. Ik moet harder werken om met een vrouw te communiceren, om zoals een vrouw te voelen.

Er zit minder spanning, minder dreiging in liverpool dan in los muertos. Ja, dat heb ik heel bewust gedaan. Ik wilde een naïeve film maken en niet het publiek shockeren. In los muertos deed ik van alles voor de shocks: door dat beest dood te maken en een seksscène in de film te stoppen. Maar het is te gemakkelijk om het publiek te raken met bloed en seks. Ik hoop dat mensen bij het kijken naar liverpool toch het drama voelen. Want het is een heel dramatische situatie toch? Ik bleef met de camera bij het meisje omdat ik met haar sympathiseerde. Ik wilde de man niet meer volgen met de camera. In los muertos wilde ik dat ook al doen nadat hij het beest doodt. Toen wilde ik ook al het standpunt veranderen maar ik wist niet helemaal hoe. Dus de volgende film dan, dacht ik. En dat werd liverpool.

Vanwaar die titel? Dat heeft te maken met de havenstad Ushuaia in Argentinië waar veel Engelse immigranten zijn aangekomen, en een Beatles-coverbandje dat ik ooit in Chili zag optreden. En dat liverpool ook een havenstad is. Die verbindingen betekenen van alles en niets. Je kunt ze niet duiden. Maar ze zijn er. Je kunt ze zien als je wilt. Dat is cinema voor mij.

Voelt u zich verbonden met mensen als Albert Serra en Carlos Reygadas? Ja. We zitten in dezelfde club omdat we buiten de commercie om werken en geen gemakkelijke films maken. Pedro Costa, Carlos Reygadas, Michel Gomez uit Portugal. We zijn een goed team. Een goed voetbalteam. Laten we zeggen dat we met z'n elven zijn.

En jullie gaan spelen tegen wie? De rest van de wereld.

Ronald Rovers



top
Artikelen
Cannes Sterke editie Cannes 2009 daalt af in de hel
Filmslot I Waar zijn de filmbladen?
Filmslot II: Complex Hollywood We willen opgelicht worden
Typex

Interviews
Agnès Varda Vissen naar herinneringen
André Téchiné over LA FILLE DU RER "Woorden zijn even krachtig als vuistslagen"
Fien Troch over UNSPOKEN Het grote gemis
Ivo van Hove over Antonioni project "Hoe actueel kun je zijn?"
Lisandro Alonso over LIVERPOOL Wreed landschap
Werner Herzog over ENCOUNTERS AT THE END OF THE WORLD "Avontuur is een belachelijk circus"
Yôjirô Takita over DEPARTURES Kleffe handen aan de kist
Take 5: Kort in Cannes

Rubrieken
Boeken Draaikolk
Filmweb
Filmfocus
Filmkort
Mening
Filmnieuws
Filmthuis
Filmpers
Filmsterren
Webfilm
World Wide Angle (NL)


Recensies
BEAUTIFUL BITCH Overleven in Düsseldorf
COUNTERPARTS (GEGENÜBER) En dan vallen er klappen
DEPARTURES Typische Oscarfilm
DISGRACE Moreel drijfzand
ENCOUNTERS AT THE END OF THE WORLD Van de kaart gesprongen
LA FILLE DU RER Angst als virus
LIVERPOOL Bodemloze wodkafles
LES PLAGES D'AGNÈS Vrolijk achteruit lopen
SNOW Dood en de pruimen
TERMINATOR SALVATION Don't be back!
UNSPOKEN Verdoofd door de supermarkt
LA VENTANA Nog één keer in de buitenlucht