The Killing of a Sacred Deer
Visages villages
Happy End
A Ghost Story
Battle of the Sexes
Gabrielle De Pers Over

Gabrielle
Patrice Chéreau
Schaamte is slechts de eerste laag van emoties die Chéreau in het steeds rauwere drama wil blootleggen. Want ook dat is een van de botsingen in Gabrielle: die tussen een scenario dat een relatief rustig Kammerspiel lijkt te beschrijven, en een regisseur die met een beweeglijke stijl extremen opzoekt. De beschrijving van de formele buitenkant van een kil huwelijk maakt plaats voor Hupperts harde verwijten over een leven zonder liefde, en Chéreau blijft zijn acteurs ontregelen tot de relatie helemaal is ontleed.
de Volkskrant (David Sneek)

De zorgvuldig weggestopte gevoelens achter een societymasker kan Isabelle Huppert bij uitstek suggereren. Haar acteren is een van de voornaamste attracties van Gabrielle, die met filosofische overpeinzingen en discussies tussen de echtelieden toch wat blijft steken in toneelmatigheid. Patrice Chéreau's visuele flair en zijn beide hoofdrolspelers maken indruk, maar kunnen ons slechts zelden betrekken bij hun portret van desillusie.
De Telegraaf (Eric Koch)

Wie een hekel heeft aan loodzware relatiedrama's van Franse makelij moet deze film van regisseur Patrice Chéreau beslist overslaan. Zijn verfilming van een kort verhaal van Joseph Conrad ontbeert elk greintje vitaliteit in deze studie van een huwelijk dat van meet af aan geen schijn van kans krijgt. Vooral de wezenloze aanpak van Chéreau, toch de maker van het intrigerende overspeldrama Intimacy, roept onherstelbare ergernis op. Doodzonde van een actrice als Huppert.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)


Three times
Hou Hsiao-hsien
Three times is een open uitnodiging voor het publiek. De stijl van Hou is nooit dwingend, zoals de esthetiek van Aziatische filmers als Kim Ki-Duk of Wong Kar-wai. Wat Hou met de sfeer in zijn scènes overbrengt, is niet meer dan een suggestie voor interpretatie. Dat hij bij zoveel ongrijpbaarheid zo trefzeker is, zegt alles over zijn meesterschap. Heel losjes verbindt hij de episodes, door de muziek, door de rustige sensualiteit van de camerabewegingen, maar ook door motieven (lamplicht, post) te laten terugkeren.
NRC Handelsblad (Bas Blokker)

Echte liefde lapt wetten van geschiedenis en geografie aan haar laars en zingt zich los van aardse beperkingen. Zo wil de romanticus het tenminste, en misschien dat die bij de nieuwste film van Hou hsiao-hsien ook een lichte teleurstelling zal voelen. In dit bijzondere, geestrijke liefdesdrieluik bezingt de bewonderde Taiwanese regisseur niet de grootsheid van de liefde maar de 'kleinheid'; de wijze waarop ze zich vormt naar tijd, plaats en toeval — en misschien wel naar de stijl van de dan populairste liedjes. Het is niet zo universeel en tijdloos zoals we de liefde beleven, laat Three times zien, het is aardig relatief.
Trouw (Jann Ruyters)

De kracht van het beeldschone Three times is de vanzelfsprekendheid waarmee Hou van stijl, kleur en smaak verandert. Veel informatie over de personages wordt niet gegeven, en toch is het door de precieze vertelstijl mogelijk hun levens binnen te treden. Levens die draaien om een onvervuld verlangen naar de liefde, om het zoeken naar geluk, en het beklemmende gevoel dat die zoektocht zelden tot een bevredigend resultaat leidt.
de Volkskrant (Ronald Ockhuysen)


Cinema, aspirins and vultures
Marcelo Gomes
Cinema, aspirins and vultures is een roadmovie, een genre waar Brazilianen trouwens bijzondere liefde voor hebben. Op een of andere manier schijnt men altijd vast te lopen in de 'sertão', een landschap dat bijna synoniem werd voor de hele Braziliaanse bloeiperiode die men een halve eeuw geleden de Cinema Novo noemde. Maar de roadmovie van Marcelo Gomes is wel een hele kalme representant van dit genre. Bitter weinig gebeurt er. Maar wat er gebeurt, voltrekt zich met subtiliteit.
GPD-kranten (Pieter van Lierop)



Een sober verhaal, het ingehouden acteren van de twee hoofdrolspelers (vooral João Miguel schittert) en de stemmige fotografie (met door fel licht uitgebeten kleuren) maken van de film een pakkende roadmovie. Gomes bouwt een sfeer op waarin stiltes veelzeggend zijn en gebaren welsprekend. Ontwikkelingen zijn er nauwelijks en toch gebeurt er van alles dat boeit. Dat mag krachtige cinema heten.
De Telegraaf (Marco Weijers)

Gadegeslagen door een camera die even rusteloos is als de avonturiers zelf, roepen de twee mannen in elkaar de goeiigheid en het humanisme op dat ze zich op dat moment elders in de wereld misschien niet zouden kunnen veroorloven. Cinema, aspirins and vultures van Marcelo Gomes is geen film van grote vraagstukken en stoere oplossingen. Het is een warme roadmovie over twee simpele mensen die het best met elkaar kunnen vinden en zo de boze buitenwereld — tijdelijk — op afstand houden.
Trouw (Remke de Lange)


Bubble
Steven Soderbergh
Bubble is een meedogenloze film over mensen die sociaal aan de verkeerde kant van de samenleving staan. Ze verrichten slecht betaald, monotoon werk en hebben twee baantjes nodig om te overleven. Perspectief op vooruitgang is er niet: dit is wat het leven is en meer zal het niet worden. Imponerend zijn de non-professionele acteurs. Geen van de hoofdrolspelers had acteerervaring, maar ze leveren geweldige prestaties.
Het Parool (Jos van der Burg)

Langzaam groeit er een soort onderhuidse spanning, ook al kun je daar aanvankelijk moeilijk de vinger op leggen. Het heeft te maken met de nauwkeurige aandacht voor volkomen alledaagse gesprekjes, met de heftige uitbarstingen van een akoestische gitaar als muzikale onderstrepingen en met een visioen dat Martha in de kerk heeft. Soderbergh kan scènes waarin niets gebeurt toch spanning geven. Het gevoel dat er iets is wat we niet zien, wordt fraai geïllustreerd in de scène waarin Rose plotseling iets doet wat niemand mag weten. Een ogenblik later lijkt alles weer normaal.
GPD-kranten (Leo Bankersen)

Toch vraag ik me af of Bubble zoveel aandacht had gekregen als niet Steven Soderbergh de film had geregisseerd, maar een van die andere geëngageerde, écht onafhankelijke Amerikaanse regisseurs die ook met deze thema's bezig zijn. Als Bubble niet de eerste film was geweest die in de Verenigde Staten tegelijkertijd zowel op dvd, internet en televisie als in de bioscopen te zien was (en desondanks niet door erg veel mensen bekeken werd). Want Bubble mag dan briljant zijn, een briljante zeepbel is het ook. Na afloop is er weinig dat echt beklijft.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)


A little trip to heaven
Baltasar Kormákur
Zowel in de cameravoering als in het ritme en de humor die in de troosteloosheid van het verhaal besloten ligt, blijkt dat de IJslandse regisseur Baltasar Kormákur goed heeft gekeken naar Fargo. Niet dat zijn film er een plagiaat van is, eerder een eerbetoon en een overduidelijke inspiratiebron. Vooral door de inbreng van Stiles en Whitaker komt Little trip tot leven. De relatie tussen deze twee hoofdkarakters is de ruggengraat van een mooie, integere en vooral kleine breekbare speelfilm.
De Telegraaf (Dick van den Heuvel)

Tot op zekere hoogte word je wel meegetrokken in die sfeer van afgeragde wagens, verkoolde lijken en sinistere praktijken, maar omdat alles in dezelfde mate vies en vunzig moet zijn, wordt het ook gewoon een trucje. De IJslandse regisseur Baltasar Kormákur, die met zijn debuutfilm 101 Reykjavik een paar jaar geleden een kleine filmfestivalhit scoorde, is in deze Hollywood-samenwerking duidelijk zoekende.
Trouw (Belinda van de Graaf)

Ook de plot van A little trip to heaven zelf is eigenlijk meer de suggestie van een plot, want wie nu wie bedriegt en hoe het nu precies zit, gaat kopje onder in de sfeervolle beelden. Anders dan bij de Coen Brothers, die Kormákur zelf als inspiratie noemt, is er geen humor en geen gewoonheid die ontsnapping bieden. Die zitten eigenlijk alleen in het filmpje waarmee het verzekeringsbedrijf op de televisie reclame maakt. Iets om naar te verlangen.
NRC Handelsblad (Bianca Stigter)


top
Artikelen
All about me? Ontsloten kluizen
Cannes 2006 Gevoelige ogen
Carte postale de Cannes
Filmmythes Venster op de wereld
Gebroeders Quay Look of life
Robert De Niro De kameleon
Theater vs film Een tweede leven

Interviews
Tsai Ming-liang Mysterieuze machine
Vijf vragen aan Thom Hoffman

Rubrieken
Action!
Het geheim van Hollywood: Rampscenario's aan de autopsietafel
Spotlicht: Isabelle Huppert
Amsterdam Box Office Periode 29 april t/m 25 mei 2006
Boeken Filmkritiek
Cinedix
Evenementen
Festivals
De geruchtenmachine
Mening
Mijn Mening
De Pers Over
Thuiskijken
Verwacht


Recensies
AMERICAN DREAMZ Bloedeloze satire op Idols-industrie
L' AMI HOLLANDAIS Ontwaken aan het front
IL CAIMANO Kaaimannen en angsthazen
HOW MANY ROADS Aanbidders in de Bob Dylan-kerk
IK WIL NOOIT BEROEMD WORDEN De vinger op de zere plek
L' IVRESSE DU POUVOIR De dronkenschap van de macht
JUNGLE RUDY Narcissus tussen de lianen
MARIE ANTOINETTE Nutteloosheid op het eiland Versailles
ORDINARY MAN Wie valt eerder flauw — de moordenaar of de toeschouwer?
LA PUTA Y LA BALLENA Het Argentinië dat nooit weg was
RABBIT ON THE MOON Kinky tegenover puur
THE ROAD TO GUANTANAMO Heel voorzichtig bijten
VERS LE SUD De zachte huid van Haïtiaanse jongens
THE WAYWARD CLOUD Seks met watermeloenen
X-MEN: THE LAST STAND Visuele bravoure en innerlijke conflicten