The Man Who Killed Don Quixote
Previously Unreleased
Carne y arena
Tiere
Grace Jones: Bloodlight and Bami
Sharp Objects Thuiskijken

Sharp Objects
Kwaad bloed

Na het succes van Big Little Lies, vorig jaar bekroond met maar liefst acht Emmy's, slaat kabelzender HBO opnieuw de handen ineen met filmmaker Jean-Marc Vallée. Het resultaat is bijzonder cynische, intrigerende televisie.

Misdaadjournalist Camille Preaker (Amy Adams) reist op instigatie van haar hoofdredacteur af naar haar geboortedorp Wind Gap in Missouri waar een tiener op brute wijze is vermoord. Ze is herstellende van een geestelijke inzinking na een opname in een kliniek, en lurkt onderweg in haar rammelende Volvo doorlopend uit waterflesjes die ze met wodka heeft gevuld. Eenmaal gearriveerd treft ze haar moeder Adora (Patricia Clarkson), de steenrijke matriarch van de gemeenschap, en haar jongere halfzus Amma (Eliza Scanlen). Het is een pijnlijk weerzien, hoewel de oorzaak van deze pijn pas in de laatste akte zal worden ontsluierd.
Sharp Objects is namelijk een bijzonder cynische slowburner waarin de plot zich op tergende wijze ontvouwt. Op die manier ontstaat er ruimte voor een atmosfeer van verdachtmakingen. De lokale sheriff denkt dat een Mexicaanse trucker de dader kan zijn — de passant wordt wel vaker beschuldigd (zie: In the Heat of the Night). De iets professionelere rechercheur uit Kansas City, Missouri, die voor de gelegenheid is opgetrommeld om een zorgvuldig onderzoek in te stellen, verlegt zijn focus daarentegen naar de dorpelingen. De weerzinwekkende daad — het meisje is gewurgd en daarna zijn haar tanden met een tang uit haar kaak getrokken — is volgens hem een crime passionel.
Het is aan Preaker om vervolgens de waarheid te laten triomferen in haar stukken, die bij menig dorpeling kwaad bloed zetten. Dit alles doet sterk denken aan de in 2017 verschenen podcast S-Town, over een mogelijke moord in Alabama. Net als Sharp Objects is die gesitueerd in wat de 'American backwaters' wordt genoemd: achtergestelde, geïsoleerde plekken waar de tijd lijkt stil te staan. Wind Gap is zo'n plek, waar goederentreinen doorheen kruisen. Waar je als mens van kleur alleen in de bediening of bij het slachthuis kan werken. En waar dubieuze helden uit de Amerikaanse Burgeroorlog nog jaarlijks worden geëerd. Racisme sluimert, en getormenteerde zielen grijpen uit pure noodzaak naar de fles.
Auteur Gillian Flynn — wier boek Gone Girl ook al werd verfilmd in 2014 — omschreef ruraal Missouri minutieus in haar debuutroman uit 2006, die ze met scenarist Marti Noxon nu heeft bewerkt tot acht afleveringen intrigerende televisie. Geregisseerd door Jean-Marc Vallée — onder meer bekend van Dallas Buyers Club — die na het impactvolle Big Little Lies opnieuw excelleert als verbeelder extraordinaire.

Omar Larabi

Sharp Objects | Verenigde Staten, 2018 | Gecreëerd door Marti Noxon | 8 x 60 minuten | Met Amy Adams, April Brinson, Violet Brinson | vanaf 9 juli bij Ziggo.


De Fox-films van John Huston
De man die geen auteur wou zijn

John Huston cultiveerde zelf het imago van picareske avonturier dat hem tot een onderschat regisseur van ondergewaardeerde films maakte. Twee vergeten Fox-producties bewijzen dat de man die geen auteur wilde zijn, er wel een was.

Hoewel John Huston (1906-1987) in zijn autobiografie schrijft dat zijn leven 'An Open Book' is, wil hij daar niet veel over onthullen. De Amerikaanse filmmaker vertelt liever over zijn Afrikaanse avonturen en countert enkel kritiek op zijn vakmanschap. Huston "zag geen continuïteit in zijn werk" en vond film maar een bescheiden kunst. Dat men hem niet als auteur beschouwde, liet hem koud. Een auteur is evenwel niet iemand met vaste thema's maar iemand met een eigen signatuur. Laat die signatuur nu net de rode draad door Hustons oeuvre zijn. Door zijn imago van avonturier te cultiveren voedde Huston de misverstanden, maar hij nam wel elke film serieus. Daarom is het interessant om de onderschatte films die hij in de jaren vijftig voor 20th Century Fox maakte gerestaureerd te herontdekken op twee Franse blu-ray-uitgaven.
Het klopt dat de 'linkse' Huston tijdens de communistenjacht liever ver van Hollywood bleef en dat draaien op locatie in Tobago (Heaven Knows, Mr Allison) en Japan (The Barbarian and the Geisha) hem wel uitkwam. Toch waren de films meer dan een alibi. Het was Hustons fascinatie voor andere landen en culturen die hem aanzette om zijn "Japanese movie" The Barbarian and the Geisha te maken, een waargebeurd verhaal van een Amerikaanse consul die in een met veranderingen worstelende samenleving belandt. Zelf oordeelde Huston dat de film "slecht uitpakte, maar het was een goede film voor het een slechte film werd". Een verwijzing naar de ingrepen van John Wayne, die een heroïsche actiefilm verwacht had en geen intiem drama. Toch werkt de contemplatieve en visuele manier waarop Huston filmt. Zo gebruikt hij CinemaScope om personages in een Japans kader te plaatsen — ook 'vis uit het water' Wayne.

The Barbarian and the Geisha


Heaven Knows, Mr Allison bewijst dan weer dat Huston overweg kan met suspense en taboes. Deze intieme, romantische oorlogsfilm bevat enkele spannende scènes (Japanse militairen die zich niet bewust zijn van de aanwezigheid van de hoofdpersonages zorgen voor dreiging). Ook laat het verborgen seksuele gevoelens opborrelen in de kinderlijk onschuldig gestarte relatie tussen een op een paradijselijk eiland gestrande non en militair. Vrijdenker Huston hield van vrijheid en bekritiseert religie en leger als gesloten, gereglementeerde werelden. Maar hij respecteert de gevangenen van deze systemen die hun idealen volgen. Ongeacht de prijs. Zoals steeds ziet Huston nobelheid in een sombere wereld. Een vruchteloos gebaar is nooit nutteloos. De weg is belangrijker dan de bestemming. Dat lees je in de oplichtende ogen van Deborah Kerr en Robert Mitchum.

Ivo De Kock

Heaven Knows, Mr Allison | Verenigde Staten, 1957 | Regie John Huston | 108 minuten | Met Deborah Kerr, Robert Mitchum | Distributie Rimini Editions.
The Barbarian and the Geisha | Verenigde Staten, 1958 | Regie John Huston | 105 minuten | Met John Wayne, Sam Jaffe, Eika Ando, So Yamamura | Distributie: Rimini Editions.


top
laatste nummer

Artikelen

juli-augustus 2018
Previously Unreleased
Carne y arena Virtueel-realistisch tot in het hart
Alex van Warmerdam — L'histoire kaputt De duivel in de details
Terry Gilliam en Cervantes' Don Quixote 'Dat tweede deel — wauw!'
World Cinema Amsterdam Kritische stemmen uit Cuba
Retrospectief Billy Wilder in Eye Billy Wilder exporteerde Europese humor naar Hollywood
Special: See All This Hoe wij kijken
Mei '68: Third Cinema Hoe het geld in Afrika kwam

Interviews

juli-augustus 2018
Sophie Fiennes over Grace Jones: Bloodlight and Bami 'We zien eindelijk op hoeveel manieren vrouwen klein worden gehouden'
Terry Gilliam over The Man Who Killed Don Quixote 'Dit was Nietzscheaans filmmaken'
Deniz Gamze Ergüven over Kings 'Alsof ik mijn vingers in het stopcontact stak'

Rubrieken

juli-augustus 2018
Actie!
Boeken: Alex van Warmerdam — L'histoire kaputt Grillig eerbetoon
Humans of Film Amsterdam
Redactioneel
Het nieuwe kijken: De dood van de filmposter
Kort
Filmsterren
Thuiskijken



laatste nummer

Recensies

juli-augustus 2018
L' atelier Extremist op schrijfcursus
Disobedience Twee vrouwen
Grace Jones: Bloodlight and Bami Overal schuilt een performance in
The Happy Prince De laatste jaren van Oscar Wilde
Kings 'Hallo, deze film speelt zich af tijdens de rellen van 1992!'
The Man Who Killed Don Quixote Terry Gilliam flikt het toch
Marvin ou la belle éducation Isabelle Huppert als rolmodel
Mektoub, My Love: Canto Uno We zijn van niemand
The Mercy Tussen wal en schip
The Place Orakel in een café
El presidente Blufpoker in tijden van Trump
Que Dios nos perdone Klopjacht tijdens zinderende zomer
Redbad In het land van vrije mensen
The Road to Mandalay Kom je als vluchteling ooit weg?
Tiempo compartido Onheil in het vakantie­paradijs
Tiere Hallucinante beeldenpuzzel
Time Trial (Finlay Pretsell over) 'De extase van het fietsen'
Under the Silver Lake Zoveel gezichtsbedrog kan alleen in Los Angeles