Good Time
Blade Runner 2049
mother!
Detroit
Manifesto (Julian Rosefeldt over)
The wayward cloud De Pers Over

The wayward cloud
Tsai Ming-liang
De liefdesgeschiedenis is een hinkelspel door de film. Het eenzame leven van de vrouw, de sleur op de set van de pornofilm en de liedjes met hun romantische teksten over harteloze liefde die weg vliegt "als een koppige wolk", zijn panelen in het pad dat leidt naar een zowel ontluisterende als verlossende laatste scène. De fysieke en emotionele krachten die bij liefde — zeker bij de liefde tussen deze mensen — loskomen, zijn reusachtig en het is bijna ongelooflijk dat Tsai die in een kader heeft weten te krijgen. Maar het is hem gelukt.
NRC Handelsblad (Bas Blokker)

Veel plot is er zoals gebruikelijk niet te ontdekken. Bovendien haalt de regisseur de realiteit voortdurend onderuit met musicalfragmenten die een hoog campgehalte hebben. Porno en spectaculaire dansnummers worden met elkaar vermengd, waardoor The wayward cloud een ongrijpbare, maar uiterst originele film is met een spraakmakende slotscène. Nooit geweten dat meloenen zo'n erotische aantrekkingskracht hebben.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

In het laatste half uur valt de verliefde vrouw de schellen van de ogen, en wij kijken mee naar een pornoscène, volkomen gehypnotiseerd, angstig, ontluisterd, net zo lang tot het gehemelte droog wordt en de tranen beginnen te wellen. Weg is de magie van de musicalnummers, van de zingende en dansende meisjes, van de bellenblaas. Op onnavolgbare wijze brengt Tsai ons terug op aarde.
Trouw (Belinda van de Graaf)


Marie Antoinette
Sofia Coppola
Soms wordt het snoepen en dan nog eens snoepen al te talmend. Maar het zijn kleine gebreken. Coppola schept een originele en authentieke meisjesfilm die de geschiedenis niet eens geweld aandoet. Marie Antoinette wás een veertienjarige puber die door het leven buitenspel werd gezet, en dus dan maar uit spelen ging. Ze was ook een vreemdelinge, slachtoffer van geroddel door een haar vijandige omgeving binnen en buiten het paleis.
Trouw (Jann Ruyters)

We zien Marie Antoinette (een goedgekozen Kirsten Dunst) ouder worden en tenslotte als volwassen moeder en koningin op het balkon verschijnen voor haar roerige onderdanen. Op een afstand, ook voor ons. Marie Antoinette biedt een mooi en meestentijds interessant tijdsbeeld, maar gaat als psychologisch portret niet diep. Een historische bonbon: kleurig verpakte chocola, prettig weg gesabbeld.
De Telegraaf (Eric Koch)

De grootste troeven van Marie Antoinette, deels opgenomen in het paleis van Versailles, zijn het camerawerk en de art direction. De pruiken en kapsels. De jurken en décolletés. De tafels vol feestmalen. De bonbons en de taartjes. De stapels champagneglazen en pioenen, rozen, ranonkels of reukerwten (afkomstig van de veiling in Aalsmeer). Marie Antoinette is een feest voor het oog.
de Volkskrant (Jan Pieter Ekker)


Vers le sud
Laurent Cantet
Na Ressources humaines en L'emploi du temps bewijst Cantet opnieuw dat hij een goed gevoel heeft voor realistisch persoonlijk drama. Met vaste hand weet hij regelmatig emotioneel geladen momenten vol seksuele spanning op te roepen. Een voorspelbare moraliteit over sekstoerisme is het zeker niet geworden, onder andere doordat het vrouwen zijn die hun genot komen zoeken.
GPD-kranten (Leo Bankersen)

Regisseur Cantet schetst op een mooie manier twijfels, problemen en gevoelens van eenzaamheid van vrouwen op leeftijd. En uiteraard heeft hij met topper Charlotte Rampling een troef achter de hand. Maar Cantet heeft er ook een politiek verhaal van willen maken. Juist dat komt totaal niet uit de verf. Wat heeft Legba misdaan? Waarom discrimineren zwarte hoteliers hun eigen landgenoten? Waarom zien we de politie niet eerder? Al deze vragen blijven onbeantwoord en daarom is Vers le sud niet helemaal geslaagd.
Algemeen Dagblad (Annemart van Rhee)

De Franse regisseur Laurent Cantet speelt in zijn derde speelfilm een gevaarlijk spel. Over de verhouding tussen blanken en zwarten gaat Vers le sud, over uitbuiting, exploitatie en onoverbrugbare cultuurverschillen. De locatie is ook al beladen: Haïti aan het einde van de jaren zeventig, toen het van oudsher getormenteerde land gebukt ging onder de dictatuur van Jean-Claude Duvalier. De grote kwaliteit van Vers le sud is dat de grote thema's nergens nadrukkelijk worden gepresenteerd.
de Volkskrant (Ronald Ockhuysen)


The road to Guantánamo
Michael Winterbottom
Je verwacht drie compleet gebroken jonge mannen, vol haat en wrok jegens de regering die hen dit heeft aangedaan. Maar ze ogen gelouterd en hebben hun levens weer opgepakt, een van hen zelfs gesterkt door zijn geloof. Regisseur Winterbottom — die eerder In this world maakte — heeft niet meer gedaan dan hun verhaal registeren. Familieleden, advocaten of regeringswoordvoerders heeft hij bewust niet aan het woord gelaten. De beelden spreken voor zich en de kijker oordeelt voor zichzelf.
GPD-kranten (François Stienen)

Uit een mix van nagespeelde scènes, archiefbeelden en interviews met Ruhel, Asif en Shafiq monteerden Winterbottom en Whitecross (de initiatiefnemer van het project) een film die aankomt als een mokerslag. Dat is doordat de film (die om die reden ook wel is vergeleken met propaganda) niet de 'waarheid' over deze jongens tracht te vinden maar een morele boodschap verkondigt. Het is een film die bij de toeschouwer woede oproept, machteloosheid en verdriet en met die al te menselijke gevoelens volkomen slaagt in zijn doelen: aandacht vragen voor de menselijke invalshoek van een oorlogsindustrie.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

Naar het waarheidsgehalte van The road to Guantánamo blijft het raden. Wat niet wegneemt dat dit pakkende docudrama een beklemmend beeld geeft van de situatie waarin de drie jongens terechtkomen. Als verdachten in de 'war against terror' worden zij rechteloos gemaakt, opgesloten en aan extreme verhoormethoden onderworpen. Zonder mogelijkheid tot beroep. Een onmenselijke aanpak, die op geen enkele wijze strookt met de waarden die de Amerikaanse regering zegt te verdedigen.
De Telegraaf (Marco Weijers)


United 93
Paul Greengrass
United 93 is een aangrijpend drama over het gruwelijke lot van passagiers die toevallig in het verkeerde vliegtuig zaten, maar de film roept ook verbijstering op over de daders: hoe diep moet je moreel zijn gezakt om een groep onschuldigen de dood in te jagen? De film is ook een politiek drama over de machteloosheid van autoriteiten. Regelmatig snijdt United 93 over naar verkeerstorens, het Amerikaanse Luchtvaart Controle Centrum en Militaire Commando Centrum. Het beeld boezemt weinig vertrouwen in over de slagvaardigheid van autoriteiten: men is verbijsterd, in paniek en komt tot handelen als het te laat is. Een verpletterende film. Regel na afloop een rustige plek om bij te komen.
Het Parool (Jos van der Burg)



United 93
is de eerste bioscoopfilm over 9/11 en hij zal lang de beste blijven, ook al concentreert hij zich op de gebeurtenissen met het 'vierde vliegtuig', dat het doel van de kapers — waarschijnlijk het Capitool of het Witte Huis — nooit bereikte. (...) De film brengt zijn drama niet op een theatrale, maar op een documentaire manier, zoals Greengrass eerder deed in Bloody Sunday, zijn film over zondag 30 januari 1972 in Londonderry, Noord-Ierland. Door die geslaagde documentaire aanpak vergeet je bijna dat United 93 slechts een reconstructie is, een 'aannemelijke' versie van de 'waarheid', volgens Greengrass zelf. Wie na deze film met beide benen op de grond staat, beseft dat hij er niet bij was. Maar dichterbij willen we niet meer komen.
NRC Handelsblad (Bianca Stigter)

Wat Greengrass niet doet, is een dimensie geven aan de achtergrond van de terroristische aanslagen. De film sluit de bioscoopbezoeker op in de horror van de kaping, en laat hem ronddolen in de verschrikkelijke minuten tussen het inchecken en de crash. Dit soort fictie wordt interessant wanneer het loskomt van die net echt lijkende scènes en er mogelijkheden ontstaan om gedachten aan te wakkeren en associaties af te dwingen. Greengrass slaagt daarin.
de Volkskrant (Ronald Ockhuysen)


top
Artikelen
Eindexamenfilms 2006 Tragikomedies
Het ideale Filmmuseum Utopia 2009
Taboe op schoonheid Wegdromen en ontwaken

Interviews
Fien Troch Samen en toch eenzaam
Ken Loach Terug naar de wortels
Take 5: Erwin van den Eshof over horror

Rubrieken
Action!
Het geheim van Hollywood: De straatbarbecue
Spotlicht: Maggie Gyllenhaal
Amsterdam Box Office Periode 25 mei t/m 28 juni 2006
Boeken Schaakfilms
Cinedix
Evenementen
Festivals
De geruchtenmachine
Mening
Mijn Mening
De Pers Over
Thuiskijken
Verwacht


Recensies
EEN ANDER ZIJN GELUK Ontwricht dorp
FRAGILE Kunstgrepen in spookachtig kinderziekenhuis
HARD CANDY Engel der Wrake voor alle pedoseksuelen
HELLBENT Hakken met homo's
JAAP HILLENIUS, POGING OM DICHTERBIJ TE KOMEN Melancholieke romanticus
THE LAKE HOUSE De donkere schaduwen van het verleden
METAL: A HEADBANGER'S JOURNEY Ik schud mijn hoofd, dus ik besta
MONGOLIAN PING PONG Tafeltennisbal stuitert uit de hemel
MORIR EN SAN HILARIO Excentriek dorpje lacht om de dood
ROMANZO CRIMINALE Italië van z'n meest cynische kant
SABAH Bloemstuk met multiculturele Margriet-taferelen
TAPAS Drie gerechten met bekende ingrediënten
TARA ROAD Mijn vrouw, jouw vrouw
VOLVER Verloren in La Mancha
THE WIND THAT SHAKES THE BARLEY De paradox van geweld