Lady Bird
Zama
Cobain
The Rider
Foxtrot
All voices are mine Het Nieuwe Kijken: Wat moet een mens met videokunst?

Ik krijg altijd een ongemakkelijk gevoel als ik tegen videokunst aanloop in een museum. Soms staat er een kubusvormige zwarte tv in een hoek waarop een gruizige VHS tape afgespeeld wordt. Of er is een donkere, met zwarte stof beklede projectieruimte, waarin bezoekers samenklonteren op oncomfortabele bankjes. Van een afstandje hoor je alleen gerommel en gekras uit zo'n kamertje komen. Alle bezoekers kijken zwijgend, bang een domme opmerking te maken binnen gehoorsafstand van anderen die er wellicht meer van snappen. Je kunt er vaak weinig aan doen dat je niet kunt volgen wat er op het scherm gebeurt, omdat je meestal middenin de video valt. Je moet dan blijven zitten tot halverwege de volgende loop. Dan blijft de kans groot dat je niet veel wijzer wordt, want videokunstenaars hebben vaak lak aan het idee van een vertelling met een begin, een midden en een eind. Stel je toch voor dat het een conventionele film zou worden!
Het voelt lomp om een veelzijdig kunstzinnig medium als video zo over één kam te scheren, maar ik ervaar bij het bekijken van videokunst een stelselmatig gebrek aan houvast. Bij schilderijen, foto's, installaties of beeldhouwwerken heb ik daar meestal geen last van. Gelukkig heb ik laatst ervaren dat videokunst niet vervelend hoeft te zijn. Ieder jaar ga ik naar de open dag van de Rijksacademie. Je kunt de ateliers en het werk bekijken van veelbelovende internationale kunstenaars die twee jaar lang in Amsterdam letterlijk en figuurlijk de ruimte krijgen om zich te ontwikkelen. Onder de 45 kunstenaars werkt een verrassend groot aantal met bewegend beeld, een logische reflectie van een tijd waarin onze aandacht zich naar schermen verplaatst. Van aandoenlijke stop-motion video tot gelikte digitale animaties. Het werk dat me het meest raakte werd vertoond op een zolderverdieping. Op een bioscoopwaardig doek werd een ultrascherpe video vertoond van een man die tergend langzaam van zijn paard valt. All voices are mine heet het werk, gemaakt door de Pakistaanse kunstenaar Basir Mahmood. Ik heb er minutenlang geboeid naar gekeken, maar ik heb geen idee waarom.

Ebele Wybenga


top
Artikelen
De beste films van 2017
mother! De oerfilm van 2017
Jesper Just in EYE

Interviews
Ildikó Enyedi over On Body and Soul Via de droom uit de comfort zone
Lynne Ramsay over You Were Never Really Here 'Deze hele film was een waanzinnige koortsdroom'
Urzsula Antoniak over Beyond Words 'Wij behoren toe aan de grootste natie op de wereld: de natie van immigranten'
Paolo Virzì over The Leisure Seeker 'Toen ze ja zeiden, zat ik eraan vast haha!'

Rubrieken
Thuiskijken
Actie!
Boeken: Tot de laatste akte! 'Verzamelen, dat is een ziekte'
Andy at the movies
Kort
Het Nieuwe Kijken: Wat moet een mens met videokunst?
Redactioneel
Filmsterren
Humans of Film Amsterdam
The Thinking Machine 14 Maan, waterval, boom, stroompje


Recensies
A Ciambra Opgroeien in de hak van Italië
Bar bahar Vrouwen naar je hart
Beyond Words Wanneer is Michael thuis?
Call Me by Your Name Proustiaans liefdesverhaal
The Disaster Artist Over een houterig softporno relatiedrama dat een cultfilm werd
Human Flow (Ai Weiwei over) 'Er is geen verschil tussen kunst en activisme'
Instant Dreams De perfecte formule
The Leisure Seeker Plotgestuurde Alzheimer
The Long Season Nieuwsgierig rondneuzen
On Body and Soul Een onverwachte aanraking
Paradise De Duitse flirt van een aristocrate
The Party (Sally Potter over) Soiree op salpeterzuur
Taal is zeg maar echt mijn ding Romantiek, zeg maar, niet echt
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri Waar de woede vandaan komt
Tokyo Trial Een strafexpeditie uit het westen
The Woman Who Left Diaz ziet de waarheid (en wacht niet af)
Wonder Wheel Gevangen in de rol van haar leven
You Were Never Really Here Furieus, maar niemand die het ziet

archief

2018



maart 2018
februari 2018
januari 2018