Rester vertical
Raw
Get Out
Quality Time
The Other Side of Hope
Op ooghoogte: Vernietigen

Mark Cousins (The Story of Film, I am Belfast, Atomic) schrijft voor de Filmkrant over film- en beeldassociaties. Deze maand neemt hij alvast een voorschot op het komende IFFR en de film die hij daar gaat vernietigen.

Op het komende Filmfestival Rotterdam ga ik een film laten zien. En daarna zal ik hem vernietigen. Ik ga de DCP — of beter gezegd de harde schijf waar de digitale versie van de film op staat — in stukjes hakken met een bijl.
Die film is Bigger than The Shining, een video-essay op speelfilmlengte, die vorig jaar in opdracht van de Critic's Choice voor datzelfde IFFR is gemaakt. Hij heeft over de hele wereld gedraaid, in besloten, dissidente vertoningen. Tot nu toe hebben we de inhoud van de film geheim gehouden, maar nu kan ik wel vertellen dat de film bijna geheel is vervaardigd uit twee andere films: Nicholas Ray's Bigger than Life en The Shining van Stanley Kubrick.
Hoewel de eerste uit  de jaren vijftig stamt en de tweede uit 1980, gaan ze over vergelijkbare dingen: mannelijke woede en agressie, de wrok die sommige vaders ten aanzien van hun kinderen voelen, en aanvallen van waanzin. Het was een fascinerend experiment om beide films met elkaar te verweven. Het was alsof de eerste een vooruitschaduwing van de tweede was.
Waarom gaan we de film nu vernietigen? Omdat het een experiment was, omdat we het niet met de rechthebbenden hebben overlegd, en omdat sommige dingen niet per se voor altijd hoeven te blijven bestaan. Het leven duurt ook niet voor altijd. In het digitale tijdperk gebeurt het vaker dat dingen gewist worden, of dat datatechnologie in onbruik raakt. Ik heb de geweldige Engelse regisseur Derek Jarman wel eens horen zeggen dat hij niet wilde dat zijn films  — The Last of England, Caravaggio, The Angelic Conversation enzovoort — na zijn dood zouden voortleven. Hij stond argwanend tegenover het idee van nalatenschap, en nog meer tegenover dat van erfgoed.
Natuurlijk kun je zeggen dat het barbaars is om Bigger than The Shining te vernietigen. Mijn editor en ik hebben honderden uren besteed om hem te maken. En het is waar dat het inzicht dat de film geeft in gender, maatschappij en cinema waardevol zijn. Maar net zoals er onlangs een groot aantal documenten, kledingstukken en dergelijke uit de punkgeschiedenis in Engeland is verbrand, wordt er door iets te vernietigen als het ware een cirkel rondgemaakt, en wordt er voorkomen dat het ingelijfd wordt door de mainstream; het veroorzaakt plotseling een gevoel van opwinding, een Dionysisch gevoel van de laatste dagen.
Zoals de Franse revolutionair Saint-Just zei: "De huidige orde is de wanorde van de toekomst."

Mark Cousins | @markcousinsfilm


top
Artikelen
Profiel Marco Bellocchio De meeste dromen zijn bedrog
2016 Het jaar dat de fictie won
Swing Time De schaduw van blackface
De beste films van 2016

Interviews
Fai bei sogni en Sangue del mio sangue (Marco Bellocchio over) 'Wat in Italië tragisch is, is tegelijkertijd lachwekkend'
Coco Schrijber over How to Meet a Mermaid 'Empathie staat op een laag pitje'
Martin Koolhoven over Brimstone 'Ons calvinisme zit in het DNA van Amerika'

Rubrieken
Filmsterren
Redactioneel
Kort
Actie!
Thuiskijken
Het nieuwe kijken Stationsballet
Op ooghoogte: Vernietigen
Boeken
Andy at the movies
The Thinking Machine Always a Window


Recensies
Bad Santa 2 De kerstgeest is dood. Lange leve de kerstgeest?
Brimstone De gothic western van Martin Koolhoven
Cézanne et moi Vriendschap is een illusie
The Founder Super Size Me
The History of Love Rommelig romantisch epos
How to Meet a Mermaid Doodsverlangen
La La Land Dromen in tijden van crisis
Levende rivier De groene aders
Office Christmas Party De kerstgeest is dood. Lange leve de kerstgeest?
Poesía sin fin 'Ik heb mijn duivel aan de ziel verkocht!'
A Street Cat Named Bob Kat redt man
To My Beloved (Para monha amada morta) Een jurk waaruit het lichaam langzaam verdwijnt
Walking Distance Gered door een fotorolletje

archief

2017



maart 2017
februari 2017
januari 2017