The Killing of a Sacred Deer
Visages villages
Happy End
A Ghost Story
Battle of the Sexes
Redactioneel

Wat een geweldig jaar was het voor de Nederlandse film! Daar is geen spoortje cynisme bij. Bezoekcijfers zijn slechts één graadmeter voor succes. Voor één soort succes. Namelijk publiekssucces. Het andere succes is minder goed meetbaar. Maar het is wel voelbaar. Minstens vier films vochten om een plekje in mijn jaarlijstje: Full Contact, De kinderen van Juf Kiet, Layla M., Waterboys. Ronald Rovers schrijft in zijn overzicht van het internationale filmjaar dat 2016 het jaar was waarin de fictie het won van de werkelijkheid. In de werkelijkheid dan. De escape route naar de desert of the real werd volgeplempt met post-truth, fake news, information bias en filter bubbles.
In de Nederlandse films die er het afgelopen jaar toe deden (denk ook Bodkin Ras en History's Future) schoven fictie en werkelijkheid soms ook voor elkaar, als de decors in een ouderwetse kijkdoos of opzettheater. Allereerst natuurlijk omdat hun makers weten dat je met hybride vormen dichter bij de waarachtigheid van je filmverhaal kunt komen. Dan omdat fictie soms een vergrootglas is voor de werkelijkheid, of documentaire een gordijn dat voor het illusoire wordt weggetrokken. Het onderscheid tussen documentaire (echt gebeurd) en fictie (verzonnen, in scène gezet) is sowieso problematisch. Je zou kunnen beweren dat elke film een documentaire is: want een registratie van dat wat er voor de camera is gebeurd. En zo zou je net zo goed kunnen zeggen dat alles wat in een film te zien is fictie is, want ingekaderd.
De rest berust op afspraken. Hoe fictiever een film (bijvoorbeeld animatie) hoe ondoordringbaarder de grenzen van het kader. Hoe flexibeler die grenzen, hoe meer ze de werkelijkheid van buiten naar binnen laten, met het risico dat er soms iets van binnen naar buiten ontsnapt.
De Nederlandse films die ik hierboven noem hebben allemaal die souplesse en porositeit om fictie en werkelijkheid met elkaar te laten communiceren. Voor mij de grote winst van dit filmjaar.

Dana Linssen | @danalinssen


top
Artikelen
Profiel Marco Bellocchio De meeste dromen zijn bedrog
2016 Het jaar dat de fictie won
Swing Time De schaduw van blackface
De beste films van 2016

Interviews
Fai bei sogni en Sangue del mio sangue (Marco Bellocchio over) 'Wat in Italië tragisch is, is tegelijkertijd lachwekkend'
Coco Schrijber over How to Meet a Mermaid 'Empathie staat op een laag pitje'
Martin Koolhoven over Brimstone 'Ons calvinisme zit in het DNA van Amerika'

Rubrieken
Filmsterren
Redactioneel
Kort
Actie!
Thuiskijken
Het nieuwe kijken Stationsballet
Op ooghoogte: Vernietigen
Boeken
Andy at the movies
The Thinking Machine Always a Window


Recensies
Bad Santa 2 De kerstgeest is dood. Lange leve de kerstgeest?
Brimstone De gothic western van Martin Koolhoven
Cézanne et moi Vriendschap is een illusie
The Founder Super Size Me
The History of Love Rommelig romantisch epos
How to Meet a Mermaid Doodsverlangen
La La Land Dromen in tijden van crisis
Levende rivier De groene aders
Office Christmas Party De kerstgeest is dood. Lange leve de kerstgeest?
Poesía sin fin 'Ik heb mijn duivel aan de ziel verkocht!'
A Street Cat Named Bob Kat redt man
To My Beloved (Para monha amada morta) Een jurk waaruit het lichaam langzaam verdwijnt
Walking Distance Gered door een fotorolletje