Kedi (Ceyda Torun over)
Aquarius
The Beguiled
Una mujer fantástica
Jaap van Heusden over In Blue
VICKY CRISTINA BARCELONA De Pers Over

VICKY CRISTINA BARCELONA
Woody Allen
Allen dist het allemaal zo luchtig op, en zo zwierig, alsof het hem allemaal geen moeite meer kost. Jammer wel dat hij zelf niet de voice-over insprak, want door die andere stem heen, hoor je Allen fantaseren. Over een driehoeksverhouding in een romantisch kunstenaarsnest, en over een stad die louter opgetrokken is uit bouwwerken van Gaudi, ook zo'n kleurrijk fabuleur.
Trouw (Belinda van de Graaf)

Bardem en Cruz slagen er moeiteloos in om drama en komedie te verbinden. Denk paella, de kunst om de hele boel bij elkaar in één pan te gooien. Waar gaat vicky cristina barcelona uiteindelijk allemaal over, behalve over vrouwenhaar en zomers in Catalonië? Wie met verende pas naar buiten komt weet dat Allen, ver van huis, een film heeft gemaakt over liefde, seks, dood en de betekenis van het leven. Zoals hij nu al meer dan veertig films doet.
Het Parool (Mark Moorman)

vicky cristina barcelona is een zeer plezierige romantische komedie rond aangename mensen in een al net zo verlokkende omgeving. Tussen de aantrekkelijke hoofdrolspeelsters toont Javier Bardem opnieuw zijn veelzijdigheid. Na zijn bekroonde kille optreden als moordenaar verwarmt hij net zo gemakkelijk ieders hart als een begripvolle, attente en onweerstaanbare Latijns-Amerikaanse vrouwenman.
De Telegraaf (Eric Koch)


UN CONTE DE NOËL
Arnaud Desplechin
Ondanks dat de personages elkaar de meest vreselijke dingen toewensen, is un conte de noël een romantische film. Dat heeft te maken met de schaal. Desplechin begrijpt als geen ander dat film groot moet zijn, 'bigger than life'. Het gezin kijkt tijdens de Kerstdagen naar een scène in the ten commandments: Charlton Heston splijt als Mozes de Rode Zee. Kijk, die mythische schaal is het witte doek waardig, lijkt Desplechin daarmee te zeggen. Zelfs de meest intieme scènes weet hij nog een mythische glans mee te geven.
NRC Handelsblad (Peter de Bruijn)



Er worden vernietigende tafelredes afgestoken en er vallen rake klappen. En toch gaat de kijker langzaam maar zeker van iedereen houden. Alleen Mathieu Amalric (op dit moment ook te zien als de schurk in James Bond) in de rol van Henri is al een bezoek aan de bioscoop waard. Maar er is meer, omdat er voor iedereen wel iets te herkennen valt in het getob, gejengel en geploeter. un conte de noël is een diepgravende, even tragikomische als genadeloze karakterstudie van een disfunctionele familie.
de Volkskrant (Jan Pieter Ekker)

Dit is geen Bergmanfilm, waar de wanhoop in zwarte sessies aan je benen trekt. Ook geen Woody Allen waar de misère meestal vrij succesvol wordt bestreden. Regisseur Desplechin componeert het samenzijn van deze welgestelde, min of meer geslaagde familieleden als jazzmuziek, afwisselend hoekig en zwoel.
Trouw (Jann Ruyters)


ENTRE LES MURS
Laurent Cantet
entre les murs schetst de Babylonische spraakverwarring die op veel multiculturele scholen in Frankrijk (en ook in de rest van Europa) heerst. De frustratie giert door het lokaal. Zonder een stap buiten het schoollokaal te zetten, toont Cantet aan hoe gecompliceerd de verhoudingen in deze smeltkroes liggen. Aangezien de leerlingen min of meer zichzelf spelen kan entre les murs worden opgevat als een belangrijk document dat onmisbaar is voor degenen die in het hedendaagse onderwijs zijn geïnteresseerd.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)



Elke zin of blik is raak, en draagt bij aan het bouwwerk dat de kijker exact naar de plek stuurt die de makers voor ogen hebben. Zo eindigt entre les murs in een Socratische opdracht voor de kijker — die zal voor zichzelf moeten uitvogelen wie hier juist handelt en wie niet. Het zijn vragen die er toe doen, want de situatie in de klas is inmiddels geëscaleerd. Cantet verstaat de kunst om zo'n opdracht over te brengen zonder zijn film om te vormen tot huiswerk.
de Volkskrant (Bor Beekman)

entre les murs blijft consequent binnen de muren van de school en geeft ons een fascinerende blik op deze snelkookpan die je als een afspiegeling van de samenleving kan zien. Cantet idealiseert niet. Ook de welwillende en zo te zien uiterst bekwame François kan wel eens ontploffen of iets doen wat minder fraai is. Heeft hij echt geen leerlingen die hij een beetje voortrekt? Is hij wel helemaal eerlijk als hij een verslag inlevert van een conflict? Nee, entre les murs is beslist niet triomfantelijk. Wel helder en ter zake. En de kinderen zijn fantastisch.
GPD-kranten (Leo Bankersen)


LEONERA
Pablo Trapero
Boven Julia's leven hangt een donkere wolk: kinderen moeten op hun vierde jaar de gevangenis verlaten. Er is geen makkelijke uitweg uit dit dilemma, maar Trapero staat pal achter Julia, die zich met gratie en rauwe kracht op het ouderschap stort — misschien wel het eerste in haar leven dat haar goed afgaat. In twee uur ga je zo van die koppige vrouw houden, dat je je gemakkelijk kunt verzoenen met de 'oplossing' die zij kiest.
Trouw (Remke de Lange)



Trapero heeft de emotie van de kijker strak in de hand. Met zijn afwisseling van lucht en benauwdheid houdt hij Julia's leven nog net dragelijk. Dwingend legt hij de sympathie bij haar: van dichtbij tast de camera haar gezicht af; de rest is bijzaak. Toch was al die beknelling zonder de geloofwaardigheid van Julia nooit zo sterk geweest. Martina Gusman lijkt gedurende de film echt jaren ouder en wijzer te worden. Met haar zoon verwordt ze een gekooid dier: haar blik is zachter, maar bij dreiging put ze moeiteloos uit oergevoelens en instincten.
de Volkskrant (Floortje Smit)

Dat Trapero in echte gevangenissen filmde, draagt sterk bij aan de authentieke indruk die zijn vijfde film maakt. Mooi is het contrast tussen het grauwe, doodse cellencomplex en de luidkeelse aanwezigheid van kleuters en baby's in het gebouw. Maar boven alles is leonera de film van Martina Gusman. De vrouw van de regisseur domineert bijna iedere scène. Haar transformatie van wanhopige, hologige zwangere vrouw naar getergde vechtjas is indrukwekkend.
Het Parool (Jos van der Burg)


AUSTRALIA
Baz Luhrmann
Die Luhrmann toch. Net als voorganger moulin rouge is australia ronduit onverzadigbaar. Overdaad schaadt uiteindelijk, ook bij Luhrmann. australia roept vaak bewondering op, veroorzaakt soms ook kippenvel, maar de personages gaan uiteindelijk kopje onder in de hutspot — net als de serieuze kwesties die film voortdurend probeert aan te snijden.
de Volkskrant (Kevin Toma)



De dynamiek van de karakters is beperkt en tamelijk voorspelbaar, en het mooie, maar vlakke happy end is door de studio aan Luhrmann opgedrongen. Hem stond een tragischer ontknoping voor ogen. Bij de films die als voorbeeld hebben gediend wordt, ook door Luhrmann zelf, steevast gone with the wind genoemd, maar zo groots en meeslepend is australia niet geworden.
GPD-kranten (Leo Bankersen)

Kritiek op clichés is misplaatst, al kunnen nuchtere zielen zich storen aan de zichtbaarheid waarmee regisseur Luhrmann de emotionele knoppen soms indrukt. Wie zich graag wil laten betoveren door de liefde tussen aantrekkelijke hoofdpersonen, fraaie vergezichten, romantisch avontuur en historische decors, zal aan australia niettemin een mooie avond beleven.
De Telegraaf (Eric Koch)



top
Artikelen
De beste films van 2008
Singapore Biennale Een achterhaald onderscheid

Interviews
Claire Simon over LES BUREAUX DE DIEU Feministische beschermengelen
Coco Schrijber over BLOODY MONDAYS & STRAWBERRY PIES Je gaat naar buiten en je denkt niets
Froukje Tan over LINKS Ook u heeft hersenletsel
Pierre Schöller over VERSAILLES Guillaume Depardieu als nobele wilde
Take 5: Van Praag strikes back

Rubrieken
Boeken Gesneden koek
Duidelijk Lege matras
Filmbladen De slechtste films van 2008
De geruchtenmachine
Mening
Mijn Mening
De Pers Over
Scherpstellen Genadebrood eten
Thuiskijken
Vergeten zilver De schurk van dienst
Uitgelicht
Verwacht
World Wide Angle


Recensies
12 Therapiegroep voor mannen op leeftijd
AUSTRALIA Nicole Kidman: Queen of the desert
BLOODY MONDAYS & STRAWBERRY PIES Slagroom spuiten
THE BOY IN THE STRIPED PYJAMAS Gezichten. Geluiden. Vragen.
BUDDHA COLLAPSED OUT OF SHAME De wolven en het meisje
LES BUREAUX DE DIEU Spreekuur bij de Almachtige
BURMA VJ — REPORTING FROM A CLOSED COUNTRY Media warriors
CALLING E.T. Geduldig luisteren de radiotelescopen
CHACUN SON CINÉMA 36 regisseurs maken nog geen zomer
ELDORADO Puur Waals goud
FROST/NIXON Verbaal boksen
HAMLET 2 Waren alle hoofdpersonen uit het origineel niet al dood?
LINKS Om van alle kanten verliefd op te worden
MILK Politiek, menselijk, 'out there' en speels
PUBLIC ENEMY NO. 1 — PART 1 & 2 Meester en slaaf van zijn lot
SONG OF THE SPARROWS (AVAZE GONJESKJ-HA) Kop-in-het-zand-film?
STANDARD OPERATING PROCEDURE Getuige zijn, 24 keer per seconde
SURVEILLANCE Een echte Lynch, nee niet die Lynch
VALKYRIE De knal die miste
VERSAILLES Bewust zwerven