La mort de Louis XIV
Nocturama (Previously Unreleased)
Certain Women (Previously Unreleased)
L'amant double
Dunkirk
Mening

Wat hebben we erom zitten huilen. De trappenscène uit pantserkruiser potemkin. Ik had hem de laatste tijd zo vaak gezien, tot in zijn twee essentiële beelden samengevat in Jean-Luc Godards trailer voor de Viennale, dat ik helemaal vergeten was dat hij in de volle, misschien wel tien minuten dat hij duurt, zo aangrijpend is. Alles bouwt natuurlijk op naar die twee blikken, dat neergeschoten kind dat geluidloos — maar wat gaat die kreet door merg en been — 'mama' schreeuwt en het verschrikte gezicht van die moeder die ziet dat haar kind niet meer te redden valt en nu moet kiezen tussen moederinstinct (toch naar het kind terugrennen) en overlevingsdrift (weg! weg! weg!). Ik was ook met een kind, niet meer helemaal een kind trouwens, en het fluisterde in mijn oor: "Waarom hebben filmmakers het zo vaak op kinderen en baby's voorzien?" pantserkruiser potemkin is beroemd. Die trappenscène is beroemd. Die blikken van die moeder en dat kind zijn beroemd. Zo wordt de filmcanon steeds vaker samengevat, gerecycled, gereproduceerd en ingedikt tot luttele seconden. Oh ja. Trappenscène. Ken ik. Beroemd. Denk je dan. Maar soms moet je weer het hele origineel zien in z'n volle lengte, met die matrozen en die maden en al die Oekraïense koppen, beeldhouwwerken vol groeven en plooien — daar is het leven flink doorheen geploegd — om het weer even te voelen. Pijn! Onrecht! Revolutie! Wat dan ook. Een moeder en een kind. En dan huilen. Wat is dat toch een bevrijding in dat zowel veilige als bedreigende bioscoopdonker. Je tranen wassen je ogen schoon. Dan kun je beter zien. En je je tranen herinneren. Daarna mag je gaan zeuren over die vervelende Eisenstein en zijn Sovjet-propaganda. De Filmkrant wenst u in 2009 veel films om van te huilen. Ook van het lachen.

Dana Linssen



top
Artikelen
De beste films van 2008
Singapore Biennale Een achterhaald onderscheid

Interviews
Claire Simon over LES BUREAUX DE DIEU Feministische beschermengelen
Coco Schrijber over BLOODY MONDAYS & STRAWBERRY PIES Je gaat naar buiten en je denkt niets
Froukje Tan over LINKS Ook u heeft hersenletsel
Pierre Schöller over VERSAILLES Guillaume Depardieu als nobele wilde
Take 5: Van Praag strikes back

Rubrieken
Boeken Gesneden koek
Duidelijk Lege matras
Filmbladen De slechtste films van 2008
De geruchtenmachine
Mening
Mijn Mening
De Pers Over
Scherpstellen Genadebrood eten
Thuiskijken
Vergeten zilver De schurk van dienst
Uitgelicht
Verwacht
World Wide Angle


Recensies
12 Therapiegroep voor mannen op leeftijd
AUSTRALIA Nicole Kidman: Queen of the desert
BLOODY MONDAYS & STRAWBERRY PIES Slagroom spuiten
THE BOY IN THE STRIPED PYJAMAS Gezichten. Geluiden. Vragen.
BUDDHA COLLAPSED OUT OF SHAME De wolven en het meisje
LES BUREAUX DE DIEU Spreekuur bij de Almachtige
BURMA VJ — REPORTING FROM A CLOSED COUNTRY Media warriors
CALLING E.T. Geduldig luisteren de radiotelescopen
CHACUN SON CINÉMA 36 regisseurs maken nog geen zomer
ELDORADO Puur Waals goud
FROST/NIXON Verbaal boksen
HAMLET 2 Waren alle hoofdpersonen uit het origineel niet al dood?
LINKS Om van alle kanten verliefd op te worden
MILK Politiek, menselijk, 'out there' en speels
PUBLIC ENEMY NO. 1 — PART 1 & 2 Meester en slaaf van zijn lot
SONG OF THE SPARROWS (AVAZE GONJESKJ-HA) Kop-in-het-zand-film?
STANDARD OPERATING PROCEDURE Getuige zijn, 24 keer per seconde
SURVEILLANCE Een echte Lynch, nee niet die Lynch
VALKYRIE De knal die miste
VERSAILLES Bewust zwerven