Jackie
Sieranevada
Moonlight
Personal Shopper
Paterson
Hors Satan FilmPers

Hors Satan
Bruno Dumont
Die overrompelende natuurfotografie werkt herhaaldelijk als een vluchtheuvel in de verder zo sober, radicaal trage film, en houdt de aandacht vast waar de raadselachtige plot je soms dreigt buiten te sluiten. Enkele scènes zullen voor velen lastig te verkroppen zijn. Zoals de typisch Dumontiaanse vrijpartij in de open lucht, waarin de kluizenaar en een backpackend meisje zo beestachtig neuken dat zij al grommend, haar ogen wild rollend, het op een schuimbekken zet.
de Volkskrant (Kevin Toma)

Regisseur Bruno Dumont is toch al nooit een uitleggerig type geweest, maar in Hors Satan stuurt hij de kijker het bos in zonder gids en zonder landkaart. De schaarse dialogen dragen enkel bij aan de verwarring. De geheimzinnige hoofdpersoon van zijn film zou een Messias kunnen zijn, maar ook een duivel. Zijn praktijken zijn ondoorgrondelijk en hebben ontegenzeggelijks iets wonderlijks. Dat intrigeert.
De Telegraaf (Marco Weijers)

Hermetisch is het dit keer ook, het mysterieuze spel in de duinpan, alsof Dumont zelf het grootste genoegen schept in het aantrekken en afstoten. Het is een troost dat hij zich manifesteert als een van de opwindendste 'landschapsschilders' van de moderne cinema.
Trouw (Belinda van de Graaf)


Onder ons
Marco van Geffen
Regisseur Van Geffen en de in schrijnende vrouwenportretten als Joy en Het zusje van Katia gespecialiseerde scenariste Jolein Laarman willen in hun film 'het drama van de gelukkige familie' aan de kaak stellen. Het leven in hedendaags Hollands suburbia moet daarbij kennelijk zo akelig mogelijk worden afgeschilderd, met als dieptepunt de van elke hartelijkheid gespeende ontvangst van Ewa door de passief-agressieve broedkip Ilse.
Het Parool/GPD-kranten (Fritz de Jong)



Tussen de bedrijven door schetst Van Geffen ook de troosteloosheid van een dergelijk gezin dat even kleurloos lijkt als de wijk waarin het leeft. Minpunt van Onder Ons is de ontknoping, die nogal magertjes overkomt. Maar misschien wil Van Geffen iets heel anders vertellen dan het criminele element in zijn verhaal.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

Op het hoofdpersonage Ewa is het moeilijk grip krijgen voor de kijker, maar de Poolse actrice Dagmara Bak houdt de aandacht vast met mooi naturel spel. Tegelijkertijd kerft Van Geffen in strakke kaders het hedendaagse bestaan in en om de uniform gebouwde vinexwijk. Leeg is het daar, en zielloos. Onder Ons kent momenten waarop de balans tussen nét genoeg en nét te weinig vertellen even zoek is, maar is als geheel trefzeker geregisseerd.
de Volkskrant (Bor Beekman)


Michael
Markus Schleinzer
Michael brengt zijn sensationele onderwerp gortdroog: het is een 'procedural' die pedofiel misbruik reduceert tot huiselijke routine. Een ongemakkelijke film, en daarin betoont Schleinzer zich een pupil van Michael Haneke. Maar minder misantropisch: totaal isolement blijkt in Michael even onhaalbaar als absoluut kwaad. En misdaad loont niet: Schleinzer is in wezen een optimist.
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)



Michael is een volkomen ondoordringbaar personage. Dat is te makkelijk en zegt alles over Schleinzers afkeer van psychologie, maar niets over gestoord en ontspoord gedrag. Het enige dat we leren van Michael is dat monsters geen hoorntjes dragen, maar er heel gewoon kunnen uitzien. Dat hadden we al begrepen van de films van Ulrich Seidl en Michael Haneke.
Het Parool (Jos van der Burg)

Intussen haalt Schleinzers formidabel geacteerde film de mythe van het monster onderuit. Daders als Dutroux en Fritzl krijgen achteraf zo'n brandmerk, omdat dat veilig voelt. In ons denken ontdoen we hen van elk stukje menselijkheid, om 'het kwaad' op zo groot mogelijke afstand te houden. Michael gunt de kijker die luxe niet en dwingt tot een onprettige confrontatie.
De Telegraaf (Marco Weijers)


La piel que habito
Pedro Almodóvar
La piel que habito is een strenge, sombere film. Van de norm afwijkende seksualiteit is hier geen carnavaleske bevrijding, die staat tegenover het rigide regime van autoritaire gezagsdragers, zoals in het verleden bij Almodóvar nog weleens het geval was, maar is zelf onderdeel van duistere, manipulatieve honger naar macht en wraak.
NRC Handelsblad (Peter de Bruijn)



De uitgestreken Antonio Banderas is in meer opzichten het hart van Pedro Almodóvars nieuwe schepping. Net zo verwrongen als de geest van zijn hoofdpersoon is het universum van de film. Gestileerd en barok tegelijk, weerspiegeld in alle facetten van Ledgards materieel uiterst verzorgde omgeving. Bloed blijft in die wereld buiten beeld.
De Telegraaf (Eric Koch)

La piel que habito bevat alle elementen die het werk van de altijd verbazingwekkende Amodóvar zo beklemmend maken: perversie, onverhoedse plotwendingen en enkele prachtige vrouwenrollen, vooral die van Marisa Paredes als oude huishoudster, die de link met het verleden vormt. Maar Banderas is deze keer de uitblinker. Zijn gekwelde vertolking van de getraumatiseerde arts is de beste uit zijn carrière.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)


Les hommes libres
Ismaël Ferroukhi
De opportunist die in benarde omstandigheden toch kiest voor het goede had zeker zo'n goede film kunnen opleveren als Un prophète was, alleen mist regisseur Ismaël Ferroukhi visuele flair. Als Younes houdt Rahim iets braafs, iets sulligs zelfs; als sjacheraar ("dit is mijn oorlog niet") en als gewapend strijder.
Trouw (Jann Ruyters)



Ondanks zijn didactische opzet is Les Hommes Libres een overtuigende oorlogsfilm, waarin het lang duurt voor we actie zien — Ferroukhi is meer geïnteresseerd in zijn personages en hoe de oorlog langzaam op hen inwerkt. Terwijl de meeste oorlogsfilms kiezen voor een ontkleurd uiterlijk, doet Les Hommes Libres dat niet; erg verfrissend. Tahar Rahim, bekend uit Un Prophète, speelt Younes zeer ingetogen: hij praat niet veel, maar zijn priemende ogen spreken des te meer.
NRC Handelsblad (André Waardenburg)

Knap van acteur Tahar Rahim hoe hij die balans tussen desinteresse, onverschilligheid en verantwoordelijkheidsgevoel in stand weet te houden. Daarmee is hij de perfecte hoofdrolspeler voor Les hommes libres, dat een onbekend bladzijde uit de Tweede Wereldoorlog sober, zonder overdreven heroïek, voor het voetlicht brengt.
de Volkskrant (Kevin Toma)



top
Artikelen
Filmacademie zoekt nieuwe koers (en directeur)
Nova Zembla De feiten

Interviews
Tilda Swinton over We Need to Talk About Kevin Een nachtmerrie baren
Catherine Deneuve over Les bien-aimés 'Ik mis het verleden niet'
Marius Holst over King of Devil's Island Ontsnappen uit het jongens-Alcatraz
Rafi Pitts over The Hunter 'Mijn neo-realistische western'

Rubrieken
Redactioneel
FilmKort
FilmSterren
FilmThuis
Ingezonden brief
Spotlight Louis Garrel
FilmBoeken Jezus superster
FilmPers
Ebele Wybenga (Upload Cinema) YouTube is de nieuwe MTV
FilmSlot Reis langs filmfestivals
Actie!
World Wide Angle (NL)
Evenementen (Focus)


Recensies
50/50 Gevoel voor tumor
Anonymous Shakespeare, charlatan
Les bien-aimés Sprankelende estafette d'amour
Carnage Oorlog op de vierkante millimeter
Dolfje Weerwolfje De wolf in jezelf
Hasta la vista! Eerst neuken dan sterven
The Hunter Prooi van het gezag
Hysteria Jolly Molly en het geheim van het hysterisch paroxisme
King of Devil's Island Rebel of revolutionair
Kyteman: Now What? Een beetje wegspacen
Nannerl, la soeur de Mozart Muziek is een mannenzaak
Nova Zembla De fictie
Ouwehoeren De Mohikanen van de Wallen
Over Canto Een beetje wegspacen
Tinker Tailor Soldier Spy Wie is de mol?
We Need to Talk About Kevin Bestaat het pure kwaad?
Winter Vacation Lanterfanten in Binnen-Mongolië