The Killing of a Sacred Deer
Visages villages
Happy End
A Ghost Story
Battle of the Sexes
Rafi Pitts over The Hunter

'Mijn neo-realistische western'

Rafi Pitts is sinds zomer 2009 niet meer teruggeweest in Iran. Het geeft zijn film The Hunter een onverwacht politieke lading. "Het is tamelijk shockerend als je een fictiefilm maakt die vlak voor je neus in de werkelijkheid explodeert."

The Hunter is een klassieker. Het uitgebeende verhaal van een man die jaagt en opgejaagd wordt. Tegen de achtergrond van een politiek turbulente tijd in Teheran. De film ging al in 2010 in première op het Filmfestival Berlijn, en wint met elke nieuwe ontwikkeling in Iran aan betekenis. We skypen vanuit een Weens internetcafé met regisseur Rafi Pitts, die in Roemenië is om een script te schrijven.

Waar gaat uw nieuwe film eigenlijk over? Over een man die de grens niet over kan. Die dus nooit vanuit Wenen met Boekarest kan skypen en de volgende dag weer in Parijs of Amsterdam zijn.

Terug naar The Hunter. Die film heeft de afgelopen jaren aan betekenis gewonnen. Kun je je voorstellen hoe confronterend dat is? Oorspronkelijk ontstond The Hunter uit een verhaal dicht bij mezelf. Ik, die de hele tijd taxi's nam in Teheran, en in Teheran nemen vaak verschillende mensen tegelijk een taxi, en dan ontstaan er allerlei gesprekken en verhalen. Nu viel het me op hoe stil iedereen was. Terwijl Iraniërs toch een praatgraag en luidruchtig volk zijn. Zo begon ik te fantaseren. Over wat er zou gebeuren als een maatschappij collectief z'n houvast zou verliezen. En dat bracht ik terug tot het meest primaire verlies, dat van mensen van wie je houdt.

Ik moest ook aan Drive denken. Dezelfde ingehouden emotie. Ik noem hem liefkozend mijn neorealistische western. De stijl komt voort uit het onderwerp, uit de mensen, die steeds minder kunnen zeggen, over een maatschappij op de rand van een explosie. Toen ik de film schreef was iedereen nog hoopvol en dacht dat Mousavi de verkiezingen zou winnen. Maar tegen de tijd dat ik van de censor toestemming kreeg om te filmen was er in Iran veel onderhuidse spanning opgekropt. Het is tamelijk shockerend als je een fictiefilm maakt die vlak voor je neus in de werkelijkheid uiteenspat.

Dana Linssen



top
Artikelen
Filmacademie zoekt nieuwe koers (en directeur)
Nova Zembla De feiten

Interviews
Tilda Swinton over We Need to Talk About Kevin Een nachtmerrie baren
Catherine Deneuve over Les bien-aimés 'Ik mis het verleden niet'
Marius Holst over King of Devil's Island Ontsnappen uit het jongens-Alcatraz
Rafi Pitts over The Hunter 'Mijn neo-realistische western'

Rubrieken
Redactioneel
FilmKort
FilmSterren
FilmThuis
Ingezonden brief
Spotlight Louis Garrel
FilmBoeken Jezus superster
FilmPers
Ebele Wybenga (Upload Cinema) YouTube is de nieuwe MTV
FilmSlot Reis langs filmfestivals
Actie!
World Wide Angle (NL)
Evenementen (Focus)


Recensies
50/50 Gevoel voor tumor
Anonymous Shakespeare, charlatan
Les bien-aimés Sprankelende estafette d'amour
Carnage Oorlog op de vierkante millimeter
Dolfje Weerwolfje De wolf in jezelf
Hasta la vista! Eerst neuken dan sterven
The Hunter (Rafi Pitts) Prooi van het gezag
Hysteria (Tanya Wexler) Jolly Molly en het geheim van het hysterisch paroxisme
King of Devil's Island Rebel of revolutionair
Kyteman: Now What? Een beetje wegspacen
Nannerl, la soeur de Mozart Muziek is een mannenzaak
Nova Zembla De fictie
Ouwehoeren De Mohikanen van de Wallen
Over Canto Een beetje wegspacen
Tinker Tailor Soldier Spy Wie is de mol?
We Need to Talk About Kevin Bestaat het pure kwaad?
Winter Vacation Lanterfanten in Binnen-Mongolië