Rester vertical
Raw
Get Out
Quality Time
The Other Side of Hope
FilmPers

HAAR NAAM WAS SARAH
Gilles Paquet-Brenner
haar naam was sarah, gebaseerd op de bestseller van Tatiana de Rosney, levert beklemmend drama op, dat door Gilles Paquet-Brenner pakkend en zonder vals sentiment is verfilmd. Vooral de hartverscheurende scènes in het joodse opvangkamp bij Parijs zijn onvergetelijk.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

Het scenario stapelt de kunstmatigheid op, voegt soapachtige elementen toe (een onverwachte zwangerschap!), en culmineert in een emotioneel volkomen ongeloofwaardig contact tussen Julia en een nazaat van Sarah. Zo blijft de kijker meer dan met de morele, vooral met praktische vragen zitten: waarom pakt die ervaren journaliste eigenlijk de telefoon niet op in plaats van de halve wereld rond te reizen om Sarahs geheim te onthullen?
de Volkskrant (Bor Beekman)

Er is veel verschil tussen deze indringende verfilming van Tatiana de Rosnays bestseller en het eerder dit jaar uitgebrachte la rafle., waarin dezelfde treurige Holocaustgeschiedenis met kitsch en melodrama is uitgewerkt tot een minder effectief aftreksel van schindler's list. Hoewel beide films draaien om de ontsnapping van een kind uit de doorvoerkampen naar Auschwitz: de boodschap lijkt tegenovergesteld.
Het Parool/GPD-kranten (Fritz de Jong)


TAMARA DREWE
Stephen Frears
De beschrijving van de lotgevallen in het dorp, waar Tamara allerlei harten beroert, is charmant, maar mist scherpe dialogen of zelfs maar een interessante heldin om wie alles draait. Arterton is weliswaar een schitterende vrouw (ex-Bondmeisje) maar ze krijgt van het scenario maar weinig aangereikt om echt te stralen — die eindeloze benen zijn van haar zelf.
Het Parool/GPD-kranten (Mark Moorman)


tamara drewe heeft iets van een ouderwetse Engelse dorpsfilm, opgetrokken rond een writer's retreat in Dorset. De film belicht daarmee ook het schrijversvak. De nonchalante, succesvolle auteur van misdaadromans en de worstelende Thomas Hardy-wetenschapper zitten samen aan het ontbijt en verbeelden tegelijkertijd toon en strekking van het verhaal, waarin, na veel kabaal, een dode valt.
Trouw (Belinda van de Graaf)

Je hoeft ze maar te zien om te begrijpen dat deze lui zich door een bordkartonnen wereld slepen, volkomen gestrand in de cliché-identiteit die ze zichzelf hebben toebedeeld. Zo bekeken is tamara drewe — waarvan de wortels in Thomas Hardy's debuutroman Far from the madding crowd steken — veel tragischer dan je door de fleurige toon zou vermoeden.
de Volkskrant (Kevin Toma)


ANOTHER YEAR
Mike Leigh
Mike Leigh gaat de seizoenen door met oude getrouwen Jim Broadbent en Ruth Sheen als een gelukkig echtpaar met ongelukkige vrienden. Een drukke receptioniste uit het ziekenhuis van psychologe Geri probeert het gemis van een man in haar leven te sublimeren in de aanschaf van een tweedehands Fiat. (...) Een reeks herkenbare, kleine gebeurtenissen bestempelt het onderhoudende another year weer tot een echte Leigh: uit het leven gegrepen.
De Telegraaf (Eric Koch)


another year gaat simpelweg over twee mensen die beseffen dat ze geluk hebben gehad in het leven, wat hen doet openstaan voor vrienden die het minder hebben getroffen. De film is een hommage aan mensen die niet met de rug naar hun directe omgeving staan, maar het vanzelfsprekend vinden dat anderen op ze kunnen rekenen. Het hoge woord moet eruit: another year gaat over mededogen en solidariteit. Dat dat in de huidige tijd soft en misschien zelfs paternalistisch klinkt, is pas verontrustend.
Het Parool (Jos van der Burg)

De karikatuur ligt op de loer, maar de menselijkheid wint toch dankzij de geestige dialogen, een paar ijzersterke, subtiele scènes, en zeker ook dankzij de prachtige acteurs. Meteen onvergetelijk, zachtjes intiem, is de openingsscène met Imelda Staunton als de slapeloze huisvrouw die in Gerri's gezondheidscentrum eerst onwillig de dokter en dan nog onwilliger de therapeut bezoekt: frons in het voorhoofd, nurks zwijgen.
Trouw (Jann Ruyters)


MAJESTEIT
Peter de Baan
De onderlinge familierelaties zorgen voor de spanning in majesteit, niet de politieke intriges, want die zijn er nauwelijks. Het is niet zo dat de monarchie in deze film schudt op haar grondvesten, maar het is een mooi, menselijk drama met krachtige acteurs die van de leden van de koninklijke familie mensen van vlees en bloed maken.
De Telegraaf (Annet de Jong)


In het scherpe woordenduel tussen premier en vorstin, het hoogtepunt in de film, herinnert majesteit aan de succesvolle Engelse speelfilm the queen, met dat verschil dat majesteit fictie is. Goed geschreven fictie wel, gedragen door uitstekende acteurs, maar zonder die extra lading die een werkelijkheidsgetrouw inkijkje zou geven. De film snijdt de tragedie van de vorstin aan, zowel de machtigste als de onmachtigste vrouw van het land, maar het blijft wishful thinking van de scenarioschrijver dat onze koningin zou beschikken over zo'n rebelse inborst.
Trouw (Jann Ruyters)

Wie wil er nou weten hoe iets niet gebeurde? majesteit verhoudt zich zo vrijblijvend tot de realiteit dat hij bewegingsloos tussen feit en fantasie hangt. Het is een arbitrair, parallel universum waarin sommige personages — Beatrix, Claus — naar het leven zijn getekend en andere weer niet. Zo is het niets voor J.P. Balkenende om als een grimmige ouderling Beatrix' boudoir binnen te stampen en te snauwen: "U dient zich te schikken!"
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)


THE HOUSEMAID
Im Sang-soo
In de nieuwe versie is de man de agressor, waardoor er meer aandacht komt voor de sociologische aspecten van het klasse- en standsverschil tussen beiden. De echte perversie komt aan het licht door de manier waarop de welgestelde familie omgaat met z'n personeel. Voor zakenman Hoon is Eun Yi niet meer dan een willoos seksobject. Al heeft het masochisme waarmee ze de verhouding ondergaat ook zeker ondoorgrondelijke trekjes.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)


Zoals in het origineel van de Koreaanse meester Kim Ki-young draait het in de remake om verraad, wreedheid en seksuele obsessie in de bovenklasse: de heer des huizes, die ongegeneerd in bed kruipt bij het nieuwe meisje. Maar the housemaid is behalve een remake ook een hommage aan de sixties-klassieker die zo'n beetje alle grote hedendaagse Koreaanse regisseurs zou hebben beïnvloed.
Trouw (Belinda van de Graaf)

In de remake is van de troebele moraliteit in het origineel geen sprake meer. Het dienstmeisje is slechts een hulpeloze seksuele prooi voor haar steenrijke werkgever. the housemaid is het soort erotische melodramatische thriller dat beter is in het met de camera aftasten van naakte lichamen dan in psychologische diepgang. Het goede nieuws is dat de originele film dankzij Martin Scorsese, die met zijn World Cinema Foundation geld stak in de conservering, gratis is te zien op mubi.com.
Het Parool/GPD-kranten (Jos van der Burg)



top
Artikelen
KIDS ARE ALL RIGHT Hoera voor de alternatieve familie
Filmkrant IDFA-tips De Filmkrant tipt de volgende documentaires die op IDFA draaien

Interviews
Woody Allen en Josh Brolin over YOU WILL MEET A TALL DARK STRANGER De atleet en de intellectueel
Saverio Costanzo over DE EENZAAMHEID VAN DE PRIEMGETALLEN 'Deze film is niet leuk'
Bent Hamer over HOME FOR CHRISTMAS 'Kerst is een commerciële explosie'
Debra Granik over WINTER'S BONE Het Amerika dat niet droomt
Take 5 Doreen Boonekamp over geld

Rubrieken
Redactioneel
FilmKort
FilmSterren
FilmPers
Evenementen (Focus)
World Wide Angle (NL)
Actie!


Recensies
AÑO BISIESTO Liefdevolle snack na plasseks
BURIED Stikken tussen zes planken
CATFISH Het andere sprookje over Facebook
COPACABANA Tragikomische hippiemoeder
DE EENZAAMHEID VAN DE PRIEMGETALLEN Verdwaald in het bos
DE EETCLUB Degelijk maar zonder ziel
HOME FOR CHRISTMAS Een krap trappenhuis
THE HOUSEMAID Loeder met rattengif
POTICHE De oude Ozon is terug!
THE RED SHOES Totale overgave aan de kunst
SCOTT PILGRIM VS. THE WORLD Krankjorum universum
STAND VAN DE STERREN (interview Leonard Retel Helmrich) Fundamentalistische islam bedreigt Indonesië
WINTER'S BONE Helletocht door Missouri
YOU WILL MEET A TALL DARK STRANGER Veel gepraat, weinig geraas