The Killing of a Sacred Deer
Visages villages
Happy End
A Ghost Story
Battle of the Sexes
Tsotsi De Pers Over

Tsotsi
Gavin Hood
Gavin Hood drenkt de township in een schilderachtige, gouden gloed die een surrealistisch tintje aan het geheel geeft, alsof het allemaal te erg is om echt waar te zijn. Die gloed herinnert aan het even ritmische Cidade de Deus, de Braziliaanse jeugdbendefilm, maar Tsotsi neemt wel meteen een andere wending. Weg van het cynisme, diep het melodrama in. En regisseur en acteur weten ook heel best hoe ze je daarin moeten meetrekken.
Trouw (Jann Ruyters)

Tsotsi
is tamelijk rechtlijnig drama. De film kent weinig kunstgrepen, maar schetst zonder opsmuk het rauwe leven in de sloppenwijken bij Johannesburg. Het verhaal weet echter niet helemaal te ontroeren, daarvoor blijft de hoofdpersoon te onsympathiek. Maar de regisseur levert wel af en toe pakkend drama af.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

Tsotsi
is een sentimentele film, daarover is geen twijfel mogelijk. De film mist de hippe, harde ironie die bijvoorbeeld Cidade de Deus uitstraalt, de film over een Braziliaanse sloppenwijk waarmee Tsotsi wel mee vergeleken is. Ook wat de vormgeving betreft is de film niet zo modern. Hij is bijvoorbeeld niet uit de hand gedraaid, hier geen schokkerige camerabewegingen die een indruk van snelheid moeten geven. Alleen de muziek is ontegenzeggelijk modern.
NRC Handelsblad (Bianca Stigter)


Mary
Abel Ferrara
Als betoog over het zoeken naar licht in de duisternis — prachtige spookachtige beelden van nachtelijk New York trouwens — en over religie als bron van waanzin en spiritualiteit, wekt Mary de indruk dat Ferrara zich een beetje aan deze ambitieus opgezette onderneming heeft vertild. Een bevredigend uitgewerkt geheel wordt het niet, maar ook dat viel, de maker kennende, eigenlijk wel te verwachten. Ferrara is geen man van afgewogen conclusies, wel een cineast die Mary heeft volgestopt met spannend materiaal.
GPD-kranten (Leo Bankersen)

Spannende donkere scènes, conflicten en drama, maar Ferrara focust zich vooral op het groeiende zelfinzicht van vooral Forest Whitaker. In Mary beseffen personages hoe zondig ze zijn en hoeveel pijn ze moeten lijden om bij hun eigen waarheid te komen. Dat filmt de regisseur heel direct, confronterend bijna en met een meedogenloos inzicht in geloofszaken in onze eigen tijd. Terecht won de film de speciale juryprijs op het filmfestival van Venetië.
De Telegraaf (Dick van den Heuvel)

Ferrara, die standplaats New York inmiddels heeft ingeruild voor Rome, komt met een flinke portie melodrama op de proppen, maar op de een of andere manier kan zijn betoog dat wel hebben. Mary is geen meesterwerk à la Ferrara's Bad lieutenant (1992), waarin Harvey Keitel als corrupte en zwaar aan de drugs verslaafde politie-inspecteur om vergeving vroeg, maar Forest Whitaker draagt de sporen van die helletocht overtuigend met zich mee.
Trouw (Belinda van de Graaf)


The cave of the yellow dog
Byambasuren Davaa
De opbloeiende liefde tussen kind en viervoeter en het pastorale plaatje dat wordt geschetst van mensen die één zijn met de natuur schurkt aan tegen aloude jeugdfilmclichés. Dat de film ver boven de gemeenplaatsen uitstijgt, is te danken aan de glorieuze cameravoering, die mensen en dieren trefzeker in het onverzettelijke Mongolische landschap plaatst. Met The cave of the yellow dog levert Byambasuren Davaa opnieuw een prachtige Disney-film af voor filmhuisklanten.
GPD-kranten (Fritz de Jong)

De regisseur sprak met twintig families voor ze de Batchuluuns ontmoette. Ze viel direct op Nansal, een buitengewoon slim en vertederend meisje. Het is een mooie ervaring om anderhalf uur lang zo dicht bij dit nomadengezin te vertoeven, voor wie het leven zo anders is dan het onze en waar de grootste angst van ouders is dat hongerige gieren het op je kindje hebben voorzien.
De Telegraaf (Annet de Jong)

Het dunne verhaaltje doet er nauwelijks toe. Davaa is geïnteresseerd in het ritme van het bestaan op de vlaktes; de details van het dagelijks leven, die in kalme stijl worden bestudeerd. Het uitgestrekte landschap is een dankbare achtergrond voor fraaie beeldcomposities, waarin de traditionele kostuums voor een kleurrijk contrast zorgen.
de Volkskrant (David Sneek)


The new world
Terrence Malick
De kijker moet zelf maar bedenken of de talrijke tussenshots van in water weerspiegelde boomtoppen, weidse landschappen, ruisende velden en kabbelend water iets te betekenen hebben. Dat is geen gemakkelijke opgave. Maar wie zich mee laat voeren door Malicks lyrische filmtaal, en zich niet druk maakt over losse eindjes en weeffouten, ziet een adembenemende meditatie over botsende culturen, de verwoesting van het paradijs, en een Romeo en Julia-achtige romance. The new world is een weerbarstig meesterwerk,
de Volkskrant (Jan Pieter Ekker)

Malicks beelden meanderen en meanderen, totdat ze als in een minimalistisch muziekstuk plotseling van toonsoort veranderd zijn. Dan slaat het tweeluik om van natuur naar cultuur, wordt gevoelsmens Smith vervangen door asceet John Rolfe (Christian Bale) en laat Pocahontas (om haar toch maar even zo te blijven noemen) zich insnoeren in korsetten en rijglaarsjes. Maar nooit laat de geest zich temmen in deze fenomenale filmische zweefvlucht.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

Pocahontas' latere keuze in Engeland tussen de liefde van haar leven en de man die haar met zijn toewijding weer leerde leven, is net zo illustratief voor Malicks thematiek als de tragische epiloog van The new world. Met stemmig rauw-poëtisch camerawerk van Emmanuel Lubezki roept Malick een authentiek beeld op van de ervaringen van de eerste Europese kolonisten in Noord-Amerika, maar hij laat zich te vaak meeslepen door zijn sfeertekening.
De Telegraaf (Erik Koch)


Capote
Bennett Miller
Het spel van Philip Seymour Hoffman en de ingetogen aanpak van debuterend regisseur Bennett Miller werken subtiel toe naar een punt waarop de keuzes van de schrijver begrijpelijk worden. Diens inzinking voor de executie van de moordenaars en de aftakeling die daarna volgde, maken duidelijk dat Capote er een hoge prijs voor betaalde. Miller, Hoffman en scenarioschrijver Dan Futterman zijn samen op een goudmijn gestuit, en ze slagen er uitstekend in het maximale eruit te halen.
Het Parool (Bart van der Put)



Capote
vertelt de roerige liefdesgeschiedenis van een man met zichzelf en zijn werk. De man is Truman Capote en het werk dat we hem zien scheppen is In cold blood — allebei wereldberoemd geworden. Die feiten geven de film extra gewicht en glans en het knappe van regisseur Bennett Miller is dat hij niet onder de druk daarvan is bezweken. Hij heeft van Capote een magistrale film gemaakt — magistraal in de betekenis dat de kunstenaar meester is over zijn materiaal.
NRC Handelsblad (Bas Blokker)

Wat de film zo interessant maakt, is dat Capote wordt voorgesteld als de duivel, de vampier die uiteindelijk niets liever wil dan dat de doodstraf wordt voltrokken, zodat hij zijn roman In cold blood (1966) kan voltooien. Het zijn niet alleen de filmmakers die de vergelijking tussen de moordenaars en de schrijver trekken (wie is hier in koelen bloede bezig?), de schrijver zegt zelf dat ze 'uit hetzelfde huis' komen. Capote is alleen via de voordeur naar buiten gegaan, de moordenaars via de achterdeur.
Trouw (Belinda van de Graaf)


Het zwijgen
André van der Hout, Adri Schrover
Het zwijgen fascineert, maar de film is nogal in zichzelf gekeerd. Veel is letterlijk in nevelen gehuld. Net als Victor bevindt de kijker zich steeds in een raadselachtige wereld, wat na een tijdje een kunstmatige indruk maakt. Stilistisch is Het zwijgen dik in orde, maar de film ontbeert dramatiek. We moeten het doen met de suggestie van drama. Maar wel een fraaie suggestie.
Het Parool (Jos van der Burg)

Dat het verhaal gaandeweg wel erg ingewikkeld wordt, irriteert enigszins. Maar qua sfeer is Het zwijgen onvergetelijk. Archiefbeelden van historisch Drenthe worden naadloos verweven met de teloorgang van een randstedeling die langzaam wegzakt in het zuigende zwijgen van die knoestige veenbewoners. Wanneer hij eindelijk het slot van het lied hoort, is het al te laat.
Trouw (Remke de Lange)

Zoals in De arm van Jezus de reis van een vader en die van een zoon gelijk opgingen, zo worden in het Het zwijgen ook voortdurend verrassende en fraaie verbanden tussen heden en verleden gevonden. Ook het dubbellagige moordmysterie is boeiend. Maar de manier waarop de verschillende lijnen tenslotte verward raken, stelt teleur. Zoals ook het melodramatische slot het nuchtere begin geen recht doet.
de Volkskrant (David Sneek)


top
Artikelen
25 jaar Geruchtenmachine
25 jaar na nu Vermaak achter de zonnebril
Het nulnummer van de Filmkrant
CinemAsia Van hiphop tot horror
Europese cinema Het schuim der dagen
Jan Heijs (1952-2006) Bruggenbouwer tussen wolven en slangen
Lente in Napels, Glasgow, Hamburg, Luik en Moskou Met welke filmauteurs gaan wij het nieuwe millennium in, wie zijn de hoop van 21e-eeuws Europa?
Siberisch filmfestival Dubai in de taiga
Tigers on Tour Rondreizend filmfeestje met prijswinnaars
Valerio Zurlini Knappe melancholicus

Interviews
Dagur Kári Wat is er groter dan een olifant?
John Turturro Liefde schaadt
Sabina Guzzanti Italiaans voor beginners
Terry Gilliam Shockerende onschuld
Vijf vragen aan Tessa Boerman

Rubrieken
Action!
Volg alleen je hart
Spotlicht: Ricky Koole
Amsterdam Box Office Periode 16 februari t/m 22 maart 2006
Boeken
Cinedix
Evenementen
Festivals
De geruchtenmachine
Mening
Mijn Mening
De Pers Over
Thuiskijken
Verwacht


Recensies
CROSSING THE BRIDGE: THE SOUND OF ISTANBUL Het geheim van Istanbul
DARK HORSE Met de koptelefoon op
FACTOTUM Avonturen van een verbrand scrotum
LANGER LICHT Bokshandschoenen en marshmallows
ODESSA... ODESSA! Van oude mensen en dingen die voorbij gaan
RHYTHM IS IT Stoere tieners op de planken
ROMANCE & CIGARETTES Musical met valse noot
THE SECRET LIFE OF WORDS Woorden op sterk water
SPORTMAN VAN DE EEUW Een naïeve paalklimmer in Friesland
TIDELAND Alice D in Wonderland
TRANSAMERICA Alleen nog de piemel binnenstebuiten keren
VIVA ZAPATERO! De stille staatsgreep